038-069-040-ص

« Back to Glossary Index
و من از خودم، اطلاعی به آن مردم که در جایگاه بالاتر (در زمین آخرت) با یکدیگر گفتگو خواهند کرد، ندارم (69)
ما كانَ لِيَ مِن عِلمٍ بِالمَلَإِ الأَعلىٰ إِذ يَختَصِمونَ

من هیچ آگاهی‌ای از فرشتگانِ بلندمرتبه نداشتم، آن‌گاه که با یکدیگر گفت‌وگو و اختلاف می‌کردند.

ما كانَ لِيَ مِن عِلمٍ بِالمَلَإِ الأَعلىٰ

من هیچ آگاهی‌ای از فرشتگان بلندمرتبه نداشتم.

ما
ریشه: ـــ؛ حرف نفی.
گرامر: حرف نفیِ غیرعامل در این کاربرد.
معانی: نه، هیچ، نبود.

كانَ
ریشه: ك و ن.
گرامر: فعل ماضی ناقص، مفرد مذکر غایب؛ «ما» آن را نفی کرده است.
معانی: بود، وجود داشت، قرار داشت.

لِيَ
ریشه: ـــ؛ از «لِـ» و ضمیر «ی».
گرامر: «لِـ» حرف جر و «ی» ضمیر متصلِ متکلمِ وحده در محل جر؛ متعلق به «كان».
معانی: برای من، نزد من، مرا.

مِن
ریشه: ـــ؛ حرف جر.
گرامر: حرف جرِ زائد برای تأکید نفی؛ «عِلمٍ» را مجرور کرده است.
معانی: از، هیچ‌گونه، هیچ.

عِلمٍ
ریشه: ع ل م.
گرامر: اسم مفرد، نکره، مجرور با «مِن»؛ در معنای اسم «كان» قرار دارد.
معانی: دانش، آگاهی، شناخت.

بِالمَلَإِ
ریشه: م ل أ.
گرامر: «بِـ» حرف جر و «المَلَإِ» اسم مجرور، معرفه با «ال»؛ متعلق به «عِلم».
معانی: دربارهٔ گروه، جمع، انجمن؛ در اینجا گروه فرشتگان.

الأَعلىٰ
ریشه: ع ل و.
گرامر: صفتِ «المَلَإِ»، مجرور؛ علامت جر آن کسرهٔ مقدر بر الف مقصوره است.
معانی: برتر، والاتر، بلندمرتبه.


إِذ يَختَصِمونَ

آن‌گاه که با یکدیگر گفت‌وگو و اختلاف می‌کردند.

إِذ
ریشه: ـــ؛ اسم ظرف.
گرامر: ظرف زمان مبنی در محل نصب، متعلق به «كان» یا «عِلم»؛ برای بیان زمان گذشته.
معانی: هنگامی که، آن‌گاه که.

يَختَصِمونَ
ریشه: خ ص م.
گرامر: فعل مضارع، جمع مذکر غایب، مرفوع با ثبوت نون؛ واو، ضمیر متصل در محل رفع فاعل است.
معانی: با هم اختلاف می‌کنند، مجادله می‌کنند، گفت‌وگو و کشمکش دارند.

خیر، از نظر ارتباط نزدیک آیات،

عبارتِ «بِالْمَلَإِ الْأَعْلَىٰ إِذْ يَخْتَصِمُونَ» در آیهٔ ۶۹ به احتمال بسیار زیاد به تخاصم فرشتگان دربارهٔ آفرینش آدم اشاره دارد، نه به نزاع گروه‌های جهنمی در آیهٔ ۶۴.

دلیل اصلی از خودِ سیاق

آیات ۶۵ تا ۷۰ چنین‌اند:

  • پیامبر مأمور است یکتایی خدا را اعلام کند.
  • خداوند، پروردگار آسمان‌ها و زمین معرفی می‌شود.
  • سپس می‌فرماید:«قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ»؛ این قرآن یا این خبر، خبری بزرگ است.
  • بعد:«مَا كَانَ لِيَ مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلَىٰ إِذْ يَخْتَصِمُونَ»؛ من از آن جمع برتر، هنگامی که گفت‌وگو و اختلاف می‌کردند، آگاهی نداشتم.
  • سپس موضوع آن اختلاف را با آغاز داستان آدم روشن می‌کند:«إِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِنْ طِينٍ…» ‏(ص، ۷۱)

بنابراین آیات ۶۹ تا ۸۵ بلافاصله وارد گفت‌وگوی خداوند با فرشتگان دربارهٔ آفرینش آدم و سرپیچی ابلیس می‌شوند. همین ادامهٔ سوره، مرجع عبارت «الملأ الأعلى» را مشخص می‌کند.

تفاوت دو تعبیر

در آیهٔ ۶۴ آمده است:

«إِنَّ ذَٰلِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ أَهْلِ النَّارِ»

یعنی: این نزاع و مشاجرهٔ اهل آتش حقیقت دارد.

اما در آیهٔ ۶۹ می‌فرماید:

«مَا كَانَ لِيَ مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلَىٰ إِذْ يَخْتَصِمُونَ»

دو تعبیر متفاوت به کار رفته است:

  • أهل النار: اهل جهنم؛
  • الملأ الأعلى: جمع برتر یا ساکنان عالم بالا، که در ادامهٔ آیات، همان فرشتگان‌اند؛
  • تخاصم در آیهٔ ۶۴: نزاع اهل جهنم؛
  • يختصمون در آیهٔ ۶۹: گفت‌وگو یا اختلاف در جمع برتر.

آیا ارتباطی میان این دو وجود دارد؟

بله، از نظر ساختار سوره ارتباط وجود دارد. آیات ۶۱ تا ۶۴ سخن و نزاع دوزخیان را نقل می‌کند، سپس آیهٔ ۶۵ به پیامبر می‌گوید که هشداردهنده است و آیات ۶۷ تا ۷۰ به «خبری بزرگ» اشاره می‌کنند. پس از آن، داستان آفرینش آدم و ماجرای ابلیس مطرح می‌شود.

از این جهت، می‌توان گفت سوره دو صحنهٔ گفت‌وگو و اختلاف را پشت سر هم آورده است:

  1. تخاصم اهل جهنم در آیات ۶۱ تا ۶۴؛
  2. اختلاف یا گفت‌وگوی ملأ اعلی در آیهٔ ۶۹ و آیات بعد.

اما اینکه «الملأ الأعلى» در آیهٔ ۶۹ مستقیماً به گروه‌های جهنمی بازگردد، با ادامهٔ آیات سازگار نیست؛ چون آیهٔ ۷۱ به‌روشنی داستان گفت‌وگوی خداوند با فرشتگان را آغاز می‌کند.

Nach oben scrollen