054-007-039-قمر

چشمانشان فرو افتاده است؛ از گورها بیرون می‌آیند، گویی ملخ‌هایی پراکنده‌اند.

خُشَّعًا أَبصارُهُم

چشمانشان فرو افتاده و خوار است.

خُشَّعًا
ریشه: «خ ش ع»؛ اسم/صفت جمعِ «خاشِع» یا «خاشِعَة» در حالت نصب؛ حال برای «أبصارُهم»؛ به معنای فروتن، افتاده، هراسان و خوار.

أَبصارُهُم
ریشه: «ب ص ر»؛ «أبصار» جمع «بَصَر» به معنای چشم و بینایی؛ مرفوع و مبتدا؛ «هُم» ضمیر پیوسته در محل جرّ مضاف‌الیه، به معنای «چشمانشان».

يَخرُجونَ مِنَ الأَجداثِ

از گورها بیرون می‌آیند.

يَخرُجونَ
ریشه: «خ ر ج»؛ فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ سوم‌شخص جمع مذکر؛ به معنای بیرون می‌آیند، خارج می‌شوند؛ «واو» ضمیر فاعل، یعنی آنان.

مِنَ
حرف جر؛ به معنای از.

الأَجداثِ
ریشه: «ج د ث»؛ جمع «جَدَث» به معنای گور و قبر؛ اسم مجرور به «مِنَ»؛ به معنای گورها.

كَأَنَّهُم جَرادٌ مُنتَشِرٌ

گویی آنان ملخ‌هایی پراکنده‌اند.

كَأَنَّهُم
«كَأَنَّ» حرف تشبیه و نصب، به معنای گویی یا چنان‌که؛ «هُم» ضمیر پیوسته در محل نصب، اسم «كَأَنَّ»، به معنای آنان.

جَرادٌ
ریشه: «ج ر د»؛ اسم جنس جمعی، مرفوع و خبر «كَأَنَّ»؛ به معنای ملخ.

مُنتَشِرٌ
ریشه: «ن ش ر»؛ اسم فاعل از باب افتعال، از «اِنتَشَرَ»؛ مرفوع و صفت برای «جَراد»؛ به معنای پراکنده، پخش‌شده و گسترده.