090-013-037-بلد

فَكُّ رَقَبَةٍ

آزاد کردن یک برده

شرح واژه‌ها:

• فَكُّ: مصدر، از ریشهٔ «ف ك ك». به معنای گشودن، رها کردن، آزاد ساختن. در اینجا به صورت مصدر مضاف آمده و معنای عملی دارد.
• رَقَبَةٍ: اسم مفرد مؤنث، از ریشهٔ «ر ق ب». در اصل به معنای گردن است و در کاربرد قرآنی کنایه از انسانِ در بند، برده. اسم نکره، مجرور به‌سبب اضافه.