| نَحنُ أَعلَمُ بِما يَقولونَ ۖ وَما أَنتَ عَلَيهِم بِجَبّارٍ ۖ فَذَكِّر بِالقُرآنِ مَن يَخافُ وَعيدِ ما به آنچه میگویند داناتریم؛ و تو بر آنان سلطه‌گر نیستی؛ پس با قرآن، کسی را که از وعدهٔ عذاب من میترسد، یادآوری کن. نَحنُ أَعلَمُ بِما يَقولونَما به آنچه میگویند داناتریم. نَحنُ
ریشه: ضمیر است و ریشهٔ صرفی ندارد.
گرامر: ضمیر منفصل، مبنی، در جایگاه مبتدا.
معنی: ما. أَعلَمُ
ریشه: ع‌ل‌م.
گرامر: اسم تفضیل، مرفوع، خبر مبتدا؛ به معنای «داناتر» یا «داناتریم».
معنی: داناتر، آگاه‌تر. بِما
ریشه: «بِـ» حرف جر و «ما» اسم موصول.
گرامر: «بِـ» حرف جر؛ «ما» اسم موصول، در جایگاه اسم مجرور؛ عبارت «بِما» متعلق به «أَعلَمُ».
معنی: به آنچه. يَقولونَ
ریشه: ق‌و‌ل.
گرامر: فعل مضارع، مرفوع با ثبوت نون؛ واو، ضمیر پیوسته در جایگاه فاعل.
معنی: میگویند.
وَما أَنتَ عَلَيهِم بِجَبّارٍو تو بر آنان سلطه‌گر نیستی. وَ
ریشه: ندارد.
گرامر: حرف عطف یا استیناف.
معنی: و. ما
ریشه: ندارد.
گرامر: حرف نفی.
معنی: نیستی. أَنتَ
ریشه: ضمیر است و ریشهٔ صرفی ندارد.
گرامر: ضمیر منفصل، مبنی، در جایگاه اسم «ما».
معنی: تو. عَلَيهِم
ریشه: «عَلَى» حرف جر و «هِم» ضمیر.
گرامر: «عَلَى» حرف جر؛ «هِم» ضمیر پیوسته در جایگاه اسم مجرور؛ عبارت «عَلَيهِم» متعلق به «جَبّار».
معنی: بر آنان. بِجَبّارٍ
ریشه: ج‌ب‌ر.
گرامر: «بِـ» حرف جر زائد برای تأکید نفی؛ «جَبّار» اسم، مجرور از نظر لفظ و در جایگاه خبر «ما».
معنی: سلطه‌گر، مجبورکننده، زورگو.
فَذَكِّر بِالقُرآنِ مَن يَخافُ وَعيدِپس با قرآن، کسی را که از وعدهٔ عذاب من میترسد، یادآوری کن. فَ
ریشه: ندارد.
گرامر: حرف تفریع؛ نتیجهٔ سخن پیشین را بیان می‌کند.
معنی: پس. ذَكِّر
ریشه: ذ‌ک‌ر.
گرامر: فعل امر، از باب تفعیل؛ فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» است.
معنی: یادآوری کن، پند بده. بِالقُرآنِ
ریشه: «بِـ» حرف جر و «قُرآن» از ریشهٔ ق‌ر‌أ.
گرامر: «بِـ» حرف جر؛ «القُرآن» اسم مجرور؛ عبارت «بِالقُرآن» وسیلهٔ یادآوری را بیان می‌کند.
معنی: با قرآن، به‌وسیلهٔ قرآن. مَن
ریشه: ندارد.
گرامر: اسم موصول برای انسان، در جایگاه مفعول «ذَكِّر».
معنی: کسی که، آن‌که. يَخافُ
ریشه: خ‌و‌ف.
گرامر: فعل مضارع، مرفوع؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است؛ جملهٔ «يَخافُ» صلهٔ موصول است.
معنی: میترسد، بیم دارد. وَعيدِ
ریشه: و‌ع‌د.
گرامر: اسم، مضاف؛ در ترکیب اضافی با ضمیر «ی»؛ «وَعید» به معنای وعدهٔ تهدیدآمیز یا وعدهٔ عذاب است.
معنی: وعدهٔ عذاب من، تهدید من. ی
ریشه: ضمیر است و ریشهٔ صرفی ندارد.
گرامر: ضمیر پیوسته، در جایگاه مضاف‌الیه.
معنی: من. | 