| و دنبالِ آن، صدای گوش خراشِ جهانی را بصدا خواهند آورد (بر طبقِ آیاتِ آخرِ سوره زمر، این جمله، خلاصه کوتاهی است از اینکه گفته شود، پس از مرگِ دنیا، دورانِ عالمِ برزخ تا انفجار زمین است که صدای آن صدای گوش خراشِ اول است و بدان ارواحِ عالمِ برزخ به بیهوشی مرگِ دوم دچار میشوند و از پس این مرگ دوم، پس از 49 هزار سال، دوران بیهوشی، که از آیات دیگر قرآن و مخصوصاً سوره معارج بدست می آید، ارواحِ بيهوش و مرده بشر به زمین آخرت برده میشوند و مانند گیاه که از زمین می روید، از شکافهای آن زمین چون ملخ یا چون پروانه ای که از پیله ابریشم بیرون می آید، بیرون می آیند، بصورت زنده ای که باید به بهشت یا جهنم برده شوند) و این زمان، زمانِ آن عذاب وعده داده شده معروف میباشد (یعنی عذاب آخرت) (۲۰) |
| وَنُفِخَ فِي الصّورِ ۚ ذٰلِكَ يَومُ الوَعيدِ و در صور دمیده خواهد شد؛ آن، روزِ وعدهٔ عذاب است. وَنُفِخَ فِي الصّورِو در صور دمیده خواهد شد. وَ: حرف عطف؛ برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین، به معنای «و». نُفِخَ: فعل ماضی مجهول؛ از ریشهٔ «ن‌ف‌خ»، بر وزن «فُعِلَ»؛ به معنای «دمیده شد». در اینجا با توجه به معنای آیه، مفهوم آینده دارد: «دمیده خواهد شد». فِي: حرف جر؛ به معنای «در». الصّورِ: اسم مجرور به‌وسیلهٔ «فِي» و علامت جرّ آن کسره است؛ «الـ» حرف تعریف و «صور» به معنای شاخ یا شیپور است؛ در این آیه مراد شیپوری است که برای برپایی قیامت در آن دمیده می‌شود. ذٰلِكَ يَومُ الوَعيدِآن، روزِ وعدهٔ عذاب است. ذٰلِكَ: اسم اشارهٔ مفرد مذکر و مبتدا؛ به معنای «آن»؛ اشاره به روز قیامت یا روز دمیده شدن در صور دارد. يَومُ: خبرِ مبتدا و مرفوع؛ علامت رفع آن ضمّه است؛ به معنای «روز»؛ «يَومُ الوَعيدِ» یک ترکیب اضافی است. الوَعيدِ: اسم مجرور و مضافٌ‌إلیه؛ علامت جرّ آن کسره است؛ از ریشهٔ «و‌ع‌د»؛ به معنای «تهدید، وعدهٔ عذاب و هشدار نسبت به کیفر». در اینجا به معنای «وعدهٔ عذاب» است. |
050-020-036-ق
« Back to Glossary Index