104-006-033-همزة

نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ

آتشِ افروختهٔ الله

نَارُ: ریشه: ن-و-ر؛ اسم مؤنث، مفرد، مرفوع؛ به‌معنای آتش. در اینجا مبتدا است و به سبب اضافه، مضاف به «الله» آمده است.

اللَّهِ: نام خاصّ الله؛ اسم مجرور به سبب اضافه؛ به‌معنای الله. «نارُ» به الله اضافه شده و معنای «آتشِ الله» می‌دهد.

الْمُوقَدَةُ: ریشه: و-ق-د؛ اسم مفعولِ مؤنث، مفرد، مرفوع، همراه با «الـ»؛ به‌معنای افروخته‌شده، شعله‌ور گردانیده‌شده. صفتِ «نارُ» است و در جنس، شمار و حالتِ اعرابی با آن هماهنگ است.