101-007-031-قارعة

فَهُوَ في عيشَةٍ راضِيَةٍ

پس او در زندگىِ خوشایند و رضایت‌بخشی است.

فَ: حرف عطف یا استئناف؛ برای پیوند با سخن پیشین و بیان نتیجه، به معنای «پس، بنابراین».

هُوَ: ضمیر منفصل، مفرد مذکر، مبنی بر فتح، در محل رفع مبتدا؛ به معنای «او».

في: حرف جر، مبنی و بدون محل اعرابی؛ به معنای «در».

عيشَةٍ: اسم، مفرد مؤنث، نکره، مجرور با «في» و نشانهٔ جر آن کسره؛ ریشه: «ع ي ش»؛ به معنای «زندگی، معاش، شیوهٔ زیستن».

راضِيَةٍ: صفت برای «عيشَةٍ»، مفرد مؤنث، نکره، مجرور و نشانهٔ جر آن کسره؛ ریشه: «ر ض ي»؛ اسم فاعل از «رَضِيَ»؛ به معنای «خشنود، رضایت‌بخش، دلپذیر». در اینجا «زندگی‌ای که صاحبش از آن خشنود است» یا «زندگیِ خوشایند» معنا می‌دهد.