تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌتیرگی و غباری سیاه آنها را فرامیگیرد. تَرْهَقُهَا
ریشه: رَهَقَ. فعل مضارع، مفرد مؤنث غایب، از باب فَعِلَ / یَرْهَقُ؛ «آن را فرا میگیرد، میپوشاند، بر آن سنگینی میکند». «ها» ضمیر متصل در محل نصب، مفعولبه و به «وجوه» بازمیگردد. قَتَرَةٌ
ریشه: قَتَرَ. اسم مفرد مؤنث، مرفوع و نکره؛ «تیرگی، سیاهی آمیخته با غبار، غم و گرفتگی چهره». فاعلِ «تَرْهَقُ» است. | 