فَلْيَنْظُرِ الْإِنسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِپس انسان باید به غذای خود بنگرد. فَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرف عطف یا تفریع.
معانی: پس، بنابراین، آنگاه. لْ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: لامِ امر، حرف جزم که فعل مضارع پس از خود را مجزوم میکند.
معانی: باید، بگذار، لازم است که. يَنْظُرْ
ریشه: ن-ظ-ر.
گرامری: فعل مضارع مجزوم به لام امر، مفرد مذکر غایب؛ اصل آن «يَنْظُرُ» است و به سبب جزم، آخر آن ساکن شده است.
معانی: بنگرد، نگاه کند، توجه کند، تأمل کند. الْإِنسَانُ
ریشه: أ-ن-س؛ دربارهٔ ریشهٔ دقیق واژه دیدگاههای دیگری نیز نقل شده است.
گرامری: اسم معرفه با «ال»، فاعلِ مرفوعِ «يَنْظُرْ» و نشانهٔ رفع آن ضمه است.
معانی: انسان، آدمی، بشر. إِلَىٰ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرف جر.
معانی: به، سویِ، به سمتِ. طَعَامِ
ریشه: ط-ع-م.
گرامری: اسم مجرور به «إِلَىٰ»، مضاف، و نشانهٔ جر آن کسره است.
معانی: غذا، خوراک، آنچه خورده میشود. هِ
ریشه: ضمیر است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: ضمیر متصل مبنی در محل جر، مضافالیه؛ به «الْإِنسَانُ» بازمیگردد.
معانی: او، ـِ او، غذای او. | 