| إِنَّ الَّذينَ لا يُؤمِنونَ بِالآخِرَةِ لَيُسَمّونَ المَلائِكَةَ تَسمِيَةَ الأُنثىٰ قطعاً کسانی که به آخرت ایمان ندارند، قطعاً فرشتگان را به نامگذاریِ مؤنث نام مینهند. إِنَّ الَّذينَ لا يُؤمِنونَ بِالآخِرَةِهمانا کسانی که به آخرت ایمان ندارند. إِنَّ
حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جمله میآید و اسم خود را منصوب میکند؛ معنای آن: همانا، بهراستی، قطعاً. الَّذينَ
اسم موصول، جمع مذکر؛ در اینجا اسم «إِنَّ» و در محل نصب است؛ ریشهٔ فعلی ندارد؛ معنای آن: کسانی که. لا
حرف نفی؛ فعل مضارع پس از خود را نفی میکند؛ معنای آن: نه، نمی. يُؤمِنونَ
فعل مضارع، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «أ م ن» و باب إفعال «آمَنَ يُؤمِنُ»؛ مرفوع با ثبوت نون؛ معنای آن: ایمان میآورند، باور دارند. بِ
حرف جر؛ برای پیوند فعل «يؤمنون» با متعلق آن؛ معنای آن: به. الآخِرَةِ
اسم مؤنث، مفرد، مجرور به حرف جر «بِ»؛ از ریشهٔ «أ خ ر»؛ معنای آن: آخرت، جهان پس از مرگ، زندگی واپسین.
لَيُسَمّونَ المَلائِكَةَ تَسمِيَةَ الأُنثىٰقطعاً فرشتگان را به نامگذاریِ مؤنث نام مینهند. لَ
لامِ تأکید؛ برای تأکید بیشتر بر خبر و فعل پس از آن میآید؛ معنای آن: قطعاً، بیتردید. يُسَمّونَ
فعل مضارع، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «س م و» و باب تفعیل «سَمّىٰ يُسَمّي»؛ مرفوع با ثبوت نون؛ معنای آن: نام مینهند، نامگذاری میکنند. المَلائِكَةَ
اسم جمع، منصوب و مفعولبهِ فعل «يُسَمّونَ»؛ مفرد آن «مَلَك» است؛ از ریشهٔ «م ل ك»؛ معنای آن: فرشتگان. تَسمِيَةَ
مصدر، مفرد و منصوب؛ مفعول مطلق یا بیانکنندهٔ نوع نامگذاری است؛ از ریشهٔ «س م و» و باب تفعیل؛ معنای آن: نامگذاری، نام نهادن. الأُنثىٰ
اسم مؤنث، مفرد؛ مضافالیه برای «تَسمِيَةَ» و مجرور، با علامت جرّ مقدر بر الف مقصوره؛ از ریشهٔ «أ ن ث»؛ معنای آن: زن، مؤنث. | 