مِن شَرِّ ما خَلَقَاز شرّ آنچه آفرید. مِن - ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ گرامری: حرف جر؛ معنا: از، از جانبِ، برای بیان منشأ یا دوریجستن از.
شَرِّ - ریشه: ش ر ر؛ گرامری: اسم مجرور به «مِن» و نشانهٔ جرّ آن کسره است، و مضاف؛ معنا: بدی، آسیب، گزند، شرّ.
ما - ریشه: اسم مبنی است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ گرامری: اسم موصول، مبنی بر سکون، در محل جرّ به سببِ اضافهشدن به «شَرِّ»؛ معنا: آنچه، هر آنچه.
خَلَقَ - ریشه: خ ل ق؛ گرامری: فعل ماضی، مفرد مذکر غایب؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هُوَ» است که به الله بازمیگردد؛ معنا: آفرید، پدید آورد، خلق کرد.
|
