100-007-015-عاديات

وَإِنَّهُ عَلىٰ ذٰلِكَ لَشَهيدٌ

و بی‌گمان او بر این امر گواه است.

وَ
حرف عطف یا استیناف است؛ برای پیوستن این جمله به جملهٔ پیشین می‌آید و معنای «و» دارد.

إِنَّ
حرف تأکید و نصب است؛ بر سر جملهٔ اسمیه می‌آید، اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع می‌کند؛ معنای آن «همانا، بی‌گمان» است.

هُ
ضمیر پیوستهٔ غایب مفرد مذکر است؛ اسم «إِنَّ» و در محل نصب است؛ به انسان بازمی‌گردد و معنای آن «او» است.

عَلىٰ
حرف جر است؛ معنای اصلی آن «بر» است و در اینجا معنای «بر این موضوع، نسبت به این امر» می‌دهد.

ذٰلِكَ
اسم اشاره برای مفرد مذکر دور است؛ پس از حرف جر «عَلىٰ» آمده و مجرور است؛ معنای آن «آن، این امر» است.

لَ
لامِ تأکید، معروف به «لام مزحلقة» است؛ بر سر خبر «إِنَّ» می‌آید و بر تأکید جمله می‌افزاید؛ در ترجمه با «بی‌گمان، قطعاً» بازتاب می‌یابد.

شَهيدٌ
از ریشهٔ «ش هـ د» به معنای حاضر بودن، دیدن، آگاه بودن و گواهی دادن است؛ اسم و صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعیل» است؛ خبر «إِنَّ» و مرفوع است؛ معنای آن «گواه، شاهدِ آگاه و حاضر» است.