وَإِلىٰ رَبِّكَ فَارغَبو بهسوی پروردگارت روی آور و تنها به او دل ببند. وَإِلىٰ - وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
- إِلىٰ: حرف جر؛ به معنای «بهسوی، نزدِ».
ریشه ندارد؛ بر سر اسم پس از خود میآید و آن را مجرور میکند.
رَبِّكَ - رَبِّ: اسم؛ ریشهٔ «ر ب ب»؛ به معنای «پروردگار، سرپرست، تربیتکننده و تدبیرکننده».
در اینجا به سبب حرف جر «إِلىٰ» مجرور است و علامت جر آن کسره است. - كَ: ضمیر پیوستهٔ مخاطب مفرد مذکر؛ به معنای «تو، ـت».
در اینجا در جایگاه مضافٌإلیه آمده و عبارت «پروردگارت» را ساخته است.
فَارغَب - فَ: حرف تفریع؛ به معنای «پس، بنابراین».
- ارغَب: فعل امر، خطاب به مفرد مذکر؛ از ریشهٔ «ر غ ب»؛ به معنای «رغبت کن، روی آور، مشتاق باش».
فعل امر آن از «رَغِبَ ـ يَرْغَبُ» ساخته شده و فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» به معنای «تو» است.
|
