057-024-106-حديد

الَّذِينَ يَبْخَلُونَ

کسانی که بخل می‌ورزند.
شرح واژه‌ها:

• الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ ریشهٔ خاص ندارد؛ به معنای «کسانی که».
• يَبْخَلُونَ: فعل مضارع مرفوع، جمع مذکر؛ ریشه: ب‌خ‌ل؛ بخل ورزیدن، امساک از انفاق واجب یا شایسته.

وَيَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ

و مردم را به بخل فرمان می‌دهند.
شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
• يَأْمُرُونَ: فعل مضارع مرفوع، جمع مذکر؛ ریشه: أ‌م‌ر؛ دستور دادن، فرمان دادن.
• النَّاسَ: اسم، جمع؛ منصوب به عنوان مفعول به؛ ریشه: ن‌و‌س / ن‌ا‌س؛ مردم.
• بِالْبُخْلِ: باء حرف جر + اسم مجرور؛ ریشهٔ بُخْل: ب‌خ‌ل؛ خساست، خودداری از بخشش.

وَمَنْ يَتَوَلَّ

و هر کس روی‌گردان شود.
شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• مَنْ: اسم شرط جازم؛ به معنای «هر کس».
• يَتَوَلَّ: فعل مضارع مجزوم به سبب اسم شرط؛ ریشه: و‌ل‌ی؛ روی برگرداندن، سرپیچی کردن.

فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ

پس همانا خداوند، اوست بی‌نیازِ ستوده.
شرح واژه‌ها:

• فَ: حرف تفریع؛ بیان نتیجه.
• إِنَّ: حرف تأکید و نصب.
• اللَّهَ: اسم جلاله، منصوب به سبب «إنّ».
• هُوَ: ضمیر فصل؛ برای تأکید و حصر.
• الْغَنِيُّ: اسم، خبر «إنّ»؛ ریشه: غ‌ن‌ی؛ بی‌نیاز مطلق.
• الْحَمِيدُ: صفت؛ ریشه: ح‌م‌د؛ بسیار ستوده، شایستهٔ همهٔ ستایش‌ها.