| يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ ۚ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ ای مردم، از پروردگارتان پروا کنید؛ همانا زلزلهٔ قیامت چیزی بسیار بزرگ و هولناک است.
يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْای مردم، از پروردگارتان پروا کنید. شرح واژهها: - يَا: حرف ندا؛ برای صدا زدن.
- أَيُّهَا: «أَيُّ» اسم ندا، و «ها» حرف تنبیه؛ برای جلب توجه مخاطب.
- النَّاسُ: اسم جمع؛ از ریشهٔ «أ ن س» یا «ن و س»؛ به معنای همهٔ انسانها؛ در اینجا منادا و مرفوع.
- اتَّقُوا: فعل امر، جمع مخاطب؛ از ریشهٔ «و ق ي»؛ به معنای پرهیز کردن و نگهداشتن خود؛ صیغهٔ امر از باب افتعال.
- رَبَّكُمْ: «رَبّ» اسم، به معنای پروردگار، صاحب و تربیتکننده؛ مفعول به برای «اتقوا» و منصوب، «كُم» ضمیر متصل جمع مخاطب به معنای «شما».
إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌهمانا زلزلهٔ قیامت چیزی بسیار بزرگ است. شرح واژهها: - إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جمله.
- زَلْزَلَةَ: اسم مصدر؛ از ریشهٔ «ز ل ز ل»؛ به معنای لرزش شدید؛ اسم «إنّ» و منصوب.
- السَّاعَةِ: اسم؛ به معنای قیامت؛ مضافالیه و مجرور.
- شَيْءٌ: اسم نکره؛ به معنای چیز؛ خبر «إنّ» و مرفوع.
- عَظِيمٌ: صفت برای «شيء»؛ از ریشهٔ «ع ظ م»؛ به معنای بزرگ، بسیار شدید و عظیم؛ مرفوع.
| 