قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّىٰبهراستی رستگار شد آنکس که خود را پاکیزه کرد. قَدْ
ریشه: ندارد؛ حرف است.
گرامر: حرف تحقیق، پیش از فعل ماضی برای تأکید بر تحقق یافتن فعل میآید.
معنا: بهراستی، قطعاً، همانا. أَفْلَحَ
ریشه: فلح.
گرامر: فعل ماضی، سومشخص مفرد مذکر، از باب إفعال؛ فاعل آن «مَنْ» است.
معنا: رستگار شد، کامیاب گشت، به خیر و موفقیت رسید. مَنْ
ریشه: ندارد؛ اسم مبهم است.
گرامر: اسم موصول عام برای انسان، در جایگاه فاعلِ «أَفْلَحَ»؛ به معنای «کسی که».
معنا: کسی که، آنکس که، هرکس که. تَزَكَّىٰ
ریشه: زکو، یا در تحلیل صرفیِ رایج زکی.
گرامر: فعل ماضی، سومشخص مفرد مذکر، از باب تفعّل؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هُوَ» است و به «مَنْ» بازمیگردد.
معنا: خود را پاکیزه کرد، پاکی جست، از آلودگیهای اخلاقی و گناه پاک شد؛ در این آیه میتواند شامل پاکی اعتقاد، کردار و مال نیز باشد. | 