087-015-008-أعلى

وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّىٰ

و نام پروردگارش را یاد کرد، پس نماز گزارد.

وَذَكَرَ: از ریشهٔ «ذ‌ک‌ر»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ «یاد کرد»، «ذکر گفت».

اسْمَ: از ریشهٔ «و‌س‌م»؛ اسم، مفرد، مذکر، منصوب؛ مفعولٌ‌به برای «ذَكَرَ»؛ «نام».

رَبِّهِ: «رَبّ» از ریشهٔ «ر‌ب‌ب»؛ اسم، مفرد، مذکر، مجرور به‌سبب اضافه؛ «پروردگار». «هِ» ضمیر متصل، سوم‌شخص مفرد مذکر، در جایگاه مضافٌ‌إلیه؛ «او»، یعنی «پروردگارش».

فَصَلَّىٰ: «فَـ» حرف عطف و نتیجه؛ «صَلَّىٰ» از ریشهٔ «ص‌ل‌و/ص‌ل‌ی»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ «پس نماز گزارد»، «پس نیایش کرد».