لِمَن شَاءَ مِنكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَبرای هر کس از شما که بخواهد استوار و درستراه باشد. لِمَن - ریشه: «لِـ» حرف جر است و ریشه ندارد؛ «مَن» اسم موصول یا اسم شرط است و ریشهٔ فعلی ندارد.
- گرامر: «لِـ» به معنای «برایِ» و «مَن» در محل جرّ به سبب حرف جر است؛ «مَن» در اینجا به معنای «کسی که» است.
- معانی: برای کسی که؛ برای هر کس که.
شَاءَ - ریشه: ش ي أ.
- گرامر: فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به «مَن» بازمیگردد.
- معانی: خواست؛ اراده کرد؛ میل داشت.
مِنكُمْ - ریشه: «مِن» حرف جر است و ریشه ندارد؛ «كُمْ» ضمیر پیوستهٔ مخاطبِ جمع است.
- گرامر: «مِن» حرف جر و «كُمْ» ضمیر متصل در محل جرّ؛ این ترکیب به «مَن» وابسته است و آن را توضیح میدهد.
- معانی: از شما؛ از میان شما.
أَنْ - ریشه: حرف است و ریشه ندارد.
- گرامر: حرف مصدری و نصب؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب میکند و همراه آن، مصدر تأویلی میسازد.
- معانی: که؛ اینکه؛ برای اینکه.
يَسْتَقِيمَ - ریشه: ق و م.
- گرامر: فعل مضارع منصوب به «أَنْ»؛ علامت نصب آن فتحهٔ آشکار در پایان فعل است؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به «مَن» بازمیگردد. این فعل از باب استفعال، «استقامَ ـ يَستقيمُ» است.
- معانی: راست و درست باشد؛ استوار شود؛ در راه مستقیم پایدار بماند.
|
