| ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ نیرومندی که نزدِ صاحبِ عرش، دارای جایگاهی استوار و بلندمرتبه است. ذِي قُوَّةٍدارای نیروی بسیار. ذِي
ریشه: «ذ و و / ذ و ي»؛ اسم از گروه «ذو» به معنای «صاحب و دارنده». از نظر گرامری: اسمِ مجرور است و به سبب اضافه، با «قُوَّةٍ» ترکیب اضافی ساخته است؛ «ذِي» صورتِ مجرورِ «ذو» است. معنا: صاحبِ، دارندهٔ. قُوَّةٍ
ریشه: «ق و ي»؛ اسمِ مؤنث، مفرد و مجرور، زیرا مضافالیه برای «ذِي» است. معنا: نیرو، توان، قدرت، نیرومندی.
عِندَ ذِي الْعَرْشِنزدِ صاحبِ عرش. عِندَ
ریشه: «ع ن د»؛ اسمِ ظرفِ مکان است و معمولاً مضاف میآید. از نظر گرامری: ظرف مکانِ منصوب و مضاف به «ذِي» است. معنا: نزدِ، پیشِ، در حضورِ. ذِي
ریشه: «ذ و و / ذ و ي»؛ اسم از گروه «ذو»، به معنای «صاحب و دارنده». از نظر گرامری: اسمِ مجرور به سبب اضافه پس از «عِندَ»؛ مضاف است و «الْعَرْشِ» مضافالیه آن است. معنا: صاحبِ، دارندهٔ؛ مقصود: الله. الْعَرْشِ
ریشه: «ع ر ش»؛ اسمِ مذکر، مفرد و مجرور، و مضافالیه برای «ذِي» است. «الـ» در آن برای معرفهکردن اسم است. معنا: عرش؛ تختِ فرمانروایی و جایگاهِ سلطنت.
مَكِينٍدارای جایگاهی استوار و محکم. مَكِينٍ
ریشه: «م ك ن»؛ صفت مشبهه یا صیغهای بر وزن «فَعِيل» که بر استواری و تمکّن دلالت میکند. از نظر گرامری: صفتِ مجرور برای «ذِي» است و به سبب نکرهبودنِ موصوف، نکره آمده است. معنا: استوار، نیرومند، صاحبِ منزلت و جایگاهِ محکم. | 