أَمْ عِندَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَآیا علم غیب نزد آنان است که آن را مینویسند؟ أَمْ
حرف عطف و استفهامِ اِنکاری است؛ ریشهٔ صرفی ندارد. در اینجا برای ردّ و انکارِ ادعای مخالفان آمده است؛ یعنی: «یا مگر چنین است که…؟» عِندَهُمْ
«عِندَ» اسمِ ظرفِ مکان است و از ریشهٔ «ع ن د» میآید؛ به معنای نزد، پیشِ و در اختیارِ. «هُمْ» ضمیر متصلِ مبنی در محل جرّ مضافالیه است و به معنای «آنان» است. مجموع آن: «نزد آنان» یا «در اختیار آنان». الْغَيْبُ
اسم، مفرد، معرفه با «الـ»، مرفوع؛ از ریشهٔ «غ ي ب». معنای آن: امر پنهان، نادیدنی و آنچه از حواس و آگاهی عادی انسان پوشیده است. در جمله، مبتدا یا فاعلِ معنویِ مؤخر است. فَهُمْ
«فَـ» حرف استئناف یا تفریع است؛ برای بیان نتیجه و پیآمد، به معنای «پس» یا «که در نتیجه». «هُمْ» ضمیر منفصلِ مبنی در محل رفع مبتدا است؛ به معنای «آنان». يَكْتُبُونَ
فعل مضارع، مرفوع با ثبوت نون؛ از ریشهٔ «ك ت ب». «واو» در پایان، ضمیر متصل در محل رفع فاعل و به معنای «آنان» است. معنای فعل: مینویسند، ثبت میکنند. مقصود این است که آیا آنان به غیب دسترسی دارند و بر پایهٔ آن، امور را مینویسند و حکم میکنند؟ | 