إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِبیگمان برای پرهیزکاران، نزد پروردگارشان، باغهای پُرنعمت است. إِنَّ
ریشه: «أ ن ن»؛ حرف مشبّه بالفعل و برای تأکید است؛ معنای آن: «همانا»، «بیگمان»، «بهراستی». اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع میکند. لِـ
ریشه ندارد؛ حرف جر است و معنای «برایِ» و «از آنِ» میدهد. در اینجا بر سر «المتقين» آمده است. الْمُتَّقِينَ
ریشه: «و ق ي»؛ اسم فاعلِ جمع مذکر سالم از باب «افتعال»، مفرد آن «مُتَّقي» است؛ به معنای «پرهیزکاران»، «خودنگهداران» و «کسانی که از نافرمانی الله دوری میکنند». به سبب حرف جر «لِـ» مجرور است و نشانهٔ جر آن «یاء» است. عِندَ
ریشه: «ع ن د»؛ ظرف مکان است و در اینجا معنای «نزدِ»، «پیشِ» و «در پیشگاهِ» میدهد. مضاف است. رَبِّ
ریشه: «ر ب ب»؛ اسم است و به معنای «پروردگار»، «مالک»، «تربیتکننده» و «سرپرست» است. مضافالیه برای «عندَ» و مجرور است. هِمْ
ریشه ندارد؛ ضمیر پیوستهٔ جمع مذکر غایب است؛ معنای آن: «ایشان» یا «آنان». در اینجا مضافالیه است و به «پرهیزکاران» بازمیگردد. جَنَّاتِ
ریشه: «ج ن ن»؛ جمع مؤنث سالمِ «جَنَّة» است؛ به معنای «باغها» و «بوستانهای سرسبز». اسم «إِنَّ» است که با تأخیر آمده و منصوب است؛ نشانهٔ نصب آن کسره است، زیرا جمع مؤنث سالم است. همچنین مضاف است. النَّعِيمِ
ریشه: «ن ع م»؛ اسم است و به معنای «نعمت فراوان»، «آسایش»، «خوشی پایدار» و «زندگی پُربهره» است. مضافالیه برای «جَنَّاتِ» و مجرور است. | 