كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌهرگز چنین نیست؛ بیگمان آن تذکری است. كَلَّا
حرفِ ردع و بازدارندگی است؛ ریشهٔ فعلی ندارد و برای رد کردن، نهی و بازداشتن از یک پندار یا رفتار میآید. معنا: هرگز، چنین نیست، بس است. إِنَّ
حرفِ تأکید و نصب است؛ ریشهٔ فعلی ندارد. بر سر جملهٔ اسمیه میآید، اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع میکند. معنا: همانا، بیگمان، بهراستی. هَا
ضمیر متصلِ مؤنثِ مفرد، در محل نصب و اسمِ «إِنَّ» است. به آیات قرآن یا پند و یادآوریِ یادشده بازمیگردد. معنا: آن، آنکه، آن [مؤنث]. تَذْكِرَةٌ
اسم مؤنث، مفرد و نکره، بر وزن «تَفْعِلَة» و خبرِ «إِنَّ» است؛ از ریشهٔ «ذ ك ر» گرفته شده است. معنا: یادآوری، پند، مایهٔ تذکر، اندرز. | 