وَرَبَّكَ فَكَبِّرْو پروردگارت را بزرگ بشمار. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامر: حرف مبنی، بدون محل اعرابی.
معانی: و، همچنین، و سپس. رَبَّكَ
ریشه: ر ب ب.
گرامر: «رَبَّ» اسم مفرد، منصوب و مفعولبهِ مقدّم برای «كَبِّرْ» است؛ مضاف است. «كَ» ضمیر متصل، مبنی در محل جرّ مضافالیه است.
معانی: پروردگارِ تو، صاحب و سرپرستِ تو، تدبیرکنندهٔ امور تو. فَ
ریشه: ندارد؛ حرف است.
گرامر: حرف تفریع یا پیونددهنده، مبنی و بدون محل اعرابی.
معانی: پس، بنابراین، در نتیجه. كَبِّرْ
ریشه: ك ب ر.
گرامر: فعل امر، از باب تفعیل «كَبَّرَ ـ يُكَبِّرُ»، مبنی بر سکون؛ فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» است.
معانی: بزرگ بشمار، به بزرگی یاد کن، عظمت الله را اعلام کن. | 