096-010-002-علق

« Back to Glossary Index
بنده ای نماز بگذارد، دقت کرده ای؟ (یعنی در وضع ابوالحَكَم که مانعِ تبلیغاتِ پیامبر الله می شد. هنگامی که محمّد در حالِ خواندنِ سوره ی الحمد بود، ابوجهل به او هجوم می آورد و به همین دلیل واژه ی نماز، صلات، اینجا عنوان شده) (۱۰)
عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰ

بنده‌ای را، هنگامی که نماز می‌گزارد.

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰ

بنده‌ای را، آنگاه که نماز می‌گزارد.

عَبْدًا
ریشه: ع ب د؛ اسم، مفرد، نکره، منصوب. معنای اصلی: بنده، پرستنده، انسانِ فرمان‌بردار؛ در این آیه مفعول‌بهِ فعل «يَنْهَىٰ» در آیهٔ پیشین است.

إِذَا
حرف یا ظرفِ زمان برای آینده است و در اینجا معنای «هنگامی که» یا «آنگاه که» دارد؛ مبنی است و اعراب نمی‌پذیرد. برای بیان زمانِ نماز گزاردنِ بنده آمده است.

صَلَّىٰ
ریشه: ص ل و یا ص ل ي؛ فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب. معنای آن: نماز خواند، نماز گزارد. فاعل آن ضمیر پنهانِ «او» است که به «عَبْدًا» بازمی‌گردد.

Nach oben scrollen