| أَفَلَا يَتُوبُونَ إِلَى اللَّهِ وَيَسْتَغْفِرُونَهُ ۚ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ آیا به سوی الله توبه نمیکنند و از او آمرزش نمیخواهند؟ و الله بسیار آمرزنده و مهربان است. أَفَلَا يَتُوبُونَ إِلَى اللَّهِ وَيَسْتَغْفِرُونَهُ ۚ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌآیا به سوی الله توبه نمیکنند و از او آمرزش نمیخواهند؟ و الله بسیار آمرزنده و مهربان است. أَفَلَا
از «أَ» برای پرسشِ سرزنشآمیز و بیدارکننده، «فَ» برای پیوند با سخن پیشین، و «لَا» برای نفی تشکیل شده است. معنایش: «پس آیا نه؟» یا «آیا پس توبه نمیکنند؟» يَتُوبُونَ
فعل مضارع، مرفوع، از ریشهٔ «ت و ب» و باب «تفعّل»؛ صیغهٔ سوم شخص جمع مذکر. «تابَ» یعنی بازگشت، و در اینجا یعنی از گناه و باطل دست کشیدن و به سوی الله بازگشتن. معنایش: «توبه میکنند» یا «بازمیگردند». إِلَى
حرف جر است و جهت و پایانِ حرکت را میرساند. معنایش: «به سوی». اللَّهِ
اسم جلاله، مجرور به سبب حرف جر «إِلَى» و نشانهٔ جر آن کسره است. الله نام خاص پروردگار یگانه است. معنایش: «الله». وَ
حرف عطف است و میان دو فعل پیوند برقرار میکند. معنایش: «و». يَسْتَغْفِرُونَهُ
فعل مضارع، مرفوع، از ریشهٔ «غ ف ر» و باب «استفعال»؛ صیغهٔ سوم شخص جمع مذکر است. «استغفار» یعنی درخواستِ آمرزش و پوشاندن گناه. «هُ» ضمیر پیوسته و مفعولبه است و به الله بازمیگردد. معنایش: «از او آمرزش میخواهند». وَ
حرف عطف یا آغازِ جمله است. معنایش: «و». اللَّهُ
اسم جلاله، مبتدا و مرفوع است و نشانهٔ رفع آن ضمه است. معنایش: «الله». غَفُورٌ
خبرِ مرفوع برای «الله» است؛ از ریشهٔ «غ ف ر» و بر وزن «فَعُول» که بر فراوانی و تکرار دلالت دارد. «غفور» یعنی بسیار آمرزنده؛ کسی که گناهان بندگان را میآمرزد. رَحِيمٌ
صفتِ مرفوع برای «غفور» یا خبر دوم برای «الله» است؛ از ریشهٔ «ر ح م» و بر وزن «فَعِيل». «رحیم» یعنی بسیار مهربان و دارای رحمت گسترده نسبت به بندگان. | 