| وَليَحكُم أَهلُ الإِنجيلِ بِما أَنزَلَ اللهُ فيهِ ۚ وَمَن لَم يَحكُم بِما أَنزَلَ اللهُ فَأُولٰئِكَ هُمُ الفاسِقونَ و اهل انجیل باید بر پایهٔ آنچه الله در آن نازل کرده است حکم کنند؛ و هر کس بر پایهٔ آنچه الله نازل کرده حکم نکند، پس آنان همان نافرماناناند. وَليَحكُم أَهلُ الإِنجيلِ بِما أَنزَلَ اللهُ فيهِو اهل انجیل باید بر پایهٔ آنچه الله در آن نازل کرده است حکم کنند. وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف یا آغازگر جمله؛ معنای آن «و»، «نیز»، «و باید» بسته به پیوند جمله است.
لِيَحكُم: ریشه: ح ك م؛ «لِـ» لامِ امر است؛ «يَحكُم» فعل مضارع مجزوم به لام امر، صیغهٔ سومشخص مفرد مذکر؛ معنای پایه: حکم کردن، داوری کردن، فرمان دادن، داوری بر اساس قانون.
أَهلُ: ریشه: أ ه ل؛ اسم، مرفوع، فاعلِ «يَحكُم»؛ از نظر لفظ مفرد و از نظر معنا گروهی؛ معنا: اهل، صاحبان، پیروان، وابستگان.
الإِنجيلِ: اسم معرفه با «ال»، مجرور به اضافه چون «أهلُ» به آن اضافه شده است؛ نام کتاب آسمانی نازلشده بر عیسی علیهالسلام؛ واژهای معرّب و نام خاص؛ معنا: انجیل.
بِما: از دو بخش بِـ + ما؛ «بِـ» حرف جر، به معنای «به»، «با»، «بر پایهٔ»؛ «ما» اسم موصول به معنای «آنچه»؛ ترکیب آن: «بر پایهٔ آنچه».
أَنزَلَ: ریشه: ن ز ل؛ فعل ماضی، باب افعال، سومشخص مفرد مذکر؛ فاعل آن «اللهُ» است؛ معنا: نازل کرد، فرو فرستاد.
اللهُ: اسم خاص، فاعلِ «أَنزَلَ»، مرفوع؛ معنا: الله، معبود یگانه.
فيهِ: از دو بخش في + ـهِ؛ «في» حرف جر به معنای «در»؛ «ـهِ» ضمیر متصل سومشخص مفرد مذکر، مرجع آن «الإِنجيل» است؛ ترکیب آن: «در آن».
وَمَن لَم يَحكُم بِما أَنزَلَ اللهُ فَأُولٰئِكَ هُمُ الفاسِقونَو هر کس بر پایهٔ آنچه الله نازل کرده حکم نکند، پس آنان همان نافرماناناند. وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف یا آغازگر جمله؛ معنا: «و».
مَن: اسم شرط، مبنی؛ برای شخص عاقل؛ معنا: هر کس، هر که.
لَم: حرف نفی و جزم؛ فعل مضارع پس از خود را مجزوم میکند؛ معنا: «نکرد»، «نکند» با معنای نفی در گذشته یا نفی قطعی.
يَحكُم: ریشه: ح ك م؛ فعل مضارع مجزوم به «لَم»، سومشخص مفرد مذکر؛ فاعل آن به «مَن» برمیگردد؛ معنا: حکم کند، داوری کند، فرمان دهد.
بِما: از دو بخش بِـ + ما؛ «بِـ» حرف جر به معنای «به»، «با»، «بر پایهٔ»؛ «ما» اسم موصول به معنای «آنچه»؛ ترکیب آن: «بر پایهٔ آنچه».
أَنزَلَ: ریشه: ن ز ل؛ فعل ماضی، باب افعال، سومشخص مفرد مذکر؛ فاعل آن «اللهُ» است؛ معنا: نازل کرد، فرو فرستاد.
اللهُ: اسم خاص، فاعلِ «أَنزَلَ»، مرفوع؛ معنا: الله، معبود یگانه.
فَأُولٰئِكَ: از دو بخش فَـ + أُولٰئِكَ؛ «فَـ» فای جواب شرط، برای نتیجهٔ شرط؛ «أُولٰئِكَ» اسم اشاره برای جمع دور، مبنی؛ معنا: پس آنان، پس آن گروه.
هُمُ: ضمیر منفصل، سومشخص جمع مذکر؛ در اینجا برای تأکید و اختصاص آمده است؛ معنا: آنان، خود آنان.
الفاسِقونَ: ریشه: ف س ق؛ اسم فاعل جمع مذکر سالم، معرفه با «ال»، مرفوع؛ خبر جمله؛ معنا: نافرمانان، بیرونروندگان از فرمان الهی، سرپیچیکنندگان. | 