005-029-114-مائدة

من می‌خواهم که تو بار گناه من و گناه خودت را بر دوش بگیری، پس از اهل آتش شوی؛ و این، کیفر ستمکاران است.

إِنّي أُريدُ أَن تَبوءَ بِإِثمي وَإِثمِكَ

من می‌خواهم که تو بار گناه من و گناه خودت را بر دوش بگیری.

إِنّي: از «إِنَّ» + «ي»؛ «إِنَّ» حرف تأکید و نصب است؛ «ي» ضمیر متصل متکلم وحده، اسم «إِنَّ»؛ معنا: همانا من، به‌راستی من.
أُريدُ: ریشه: «ر و د»؛ فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ اول‌شخص مفرد؛ معنا: می‌خواهم، اراده می‌کنم، قصد دارم.
أَن: حرف مصدری و نصب؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب می‌کند؛ معنا: که، اینکه.
تَبوءَ: ریشه: «ب و أ»؛ فعل مضارع منصوب به «أَن»، صیغهٔ دوم‌شخص مفرد مذکر؛ معنا: بازگردی، برگردی با بار چیزی، به عهده بگیری، بار گناه را حمل کنی.
بِإِثمي: «بِـ» حرف جر؛ «إِثم» اسم مفرد مجرور و مضاف؛ «ي» ضمیر متصل متکلم وحده و مضاف‌الیه؛ ریشهٔ «إثم»: «أ ث م»؛ معنا: به گناه من، با بار گناه من.
وَإِثمِكَ: «وَ» حرف عطف؛ «إِثم» اسم مفرد معطوف بر «إِثمي» و مجرور؛ «كَ» ضمیر متصل مخاطب مفرد مذکر و مضاف‌الیه؛ ریشه: «أ ث م»؛ معنا: و گناه تو، و بار گناه خودت.

فَتَكونَ مِن أَصحابِ النّارِ

پس از اهل آتش شوی.

فَتَكونَ: «فَـ» حرف عطف یا نتیجه؛ «تَكونَ» از ریشهٔ «ك و ن»؛ فعل مضارع منصوب، صیغهٔ دوم‌شخص مفرد مذکر؛ معنا: پس باشی، پس شوی، در نتیجه قرار گیری.
مِن: حرف جر؛ معنا: از، در شمارِ، از جملهٔ.
أَصحابِ: ریشه: «ص ح ب»؛ اسم جمع، مجرور به «مِن»، و مضاف؛ مفرد آن «صاحب»؛ معنا: همراهان، اهل، وابستگان، دارندگان.
النّارِ: ریشه: «ن و ر»؛ اسم مفرد مؤنث، مضاف‌الیه و مجرور؛ معنا: آتش؛ در اینجا: آتش دوزخ.

وَذٰلِكَ جَزاءُ الظّالِمينَ

و این، کیفر ستمکاران است.

وَذٰلِكَ: «وَ» حرف عطف؛ «ذٰلِكَ» اسم اشاره برای مفرد مذکر دور، در محل مبتدا؛ معنا: و آن، و این، و چنین چیزی.
جَزاءُ: ریشه: «ج ز ي»؛ اسم مفرد، خبر برای «ذٰلِكَ»، و مضاف؛ معنا: پاداش، کیفر، جزا، نتیجهٔ عمل.
الظّالِمينَ: ریشه: «ظ ل م»؛ اسم فاعل جمع مذکر سالم، مضاف‌الیه و مجرور با «ياء»؛ مفرد آن «ظالم»؛ معنا: ستمکاران، کسانی که از حق تجاوز می‌کنند، بیدادگران.