009-112-113-توبة

توبه‌کنندگان، عبادت‌کنندگان، سپاس‌گزاران، سیاحت پردازندگان، رکوع‌کنندگان، سجده‌کنندگان، امرکنندگان به کار پسندیده و نهی‌کنندگان از کار ناپسند، و پاسداران حدود الله‌اند؛ و مؤمنان را بشارت ده.

التّائِبونَ العابِدونَ الحامِدونَ السّائِحونَ الرّاكِعونَ السّاجِدونَ الآمِرونَ بِالمَعروفِ وَالنّاهونَ عَنِ المُنكَرِ وَالحافِظونَ لِحُدودِ اللهِ

توبه‌کنندگان، عبادت‌کنندگان، سپاس‌گزاران، سیاحت پردازندگان، رکوع‌کنندگان، سجده‌کنندگان، امرکنندگان به کار پسندیده و نهی‌کنندگان از کار ناپسند، و پاسداران حدود الله‌اند.

التّائِبونَ: ریشه: «ت و ب»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «تابَ» به معنای بازگشت؛ معنا: بازگشت‌کنندگان از گناه، توبه‌کنندگان، رجوع‌کنندگان به سوی الله.

العابِدونَ: ریشه: «ع ب د»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «عَبَدَ» به معنای پرستیدن و بندگی کردن؛ معنا: عبادت‌کنندگان، بندگان فرمان‌بردار.

الحامِدونَ: ریشه: «ح م د»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «حَمِدَ» به معنای ستودن همراه با شناخت نعمت و کمال؛ معنا: سپاس‌گزاران، ستایش‌کنندگان.

السّائِحونَ: ریشه: «س ي ح»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «ساحَ» به معنای رفتن، حرکت کردن و سفر کردن؛ معنا: ره‌پویان راه طاعت.

الرّاكِعونَ: ریشه: «ر ك ع»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «رَكَعَ» به معنای خم شدن در نماز؛ معنا: رکوع‌کنندگان، فروتنان در عبادت.

السّاجِدونَ: ریشه: «س ج د»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «سَجَدَ» به معنای به سجده افتادن و نهایت فروتنی نشان دادن؛ معنا: سجده‌کنندگان، خاضعان در برابر الله.

الآمِرونَ: ریشه: «أ م ر»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «أَمَرَ» به معنای فرمان دادن و واداشتن؛ معنا: امرکنندگان، دعوت‌کنندگان و فرمان‌دهندگان به کار درست.

بِالمَعروفِ: «بِـ» حرف جر است؛ «المَعروفِ» ریشه: «ع ر ف»؛ اسم، مجرور به «باء» با کسره؛ از معنای شناخته‌شده و پذیرفته‌شده؛ معنا: کار پسندیده، نیکی شناخته‌شده در دین و عقل سالم.

وَالنّاهونَ: «وَ» حرف عطف است؛ «النّاهونَ» ریشه: «ن هـ ي»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «نَهى» به معنای بازداشتن و منع کردن؛ معنا: نهی‌کنندگان، بازدارندگان.

عَنِ: حرف جر؛ برای بیان دور کردن، بازداشتن و جدا ساختن از چیزی؛ معنا: از، در برابر، نسبت به.

المُنكَرِ: ریشه: «ن ك ر»؛ اسم، مجرور به «عن» با کسره؛ از معنای ناشناخته، ناپسند و مردود؛ معنا: کار زشت، ناپسند، آنچه دین و عقل سالم آن را نمی‌پذیرد.

وَالحافِظونَ: «وَ» حرف عطف است؛ «الحافِظونَ» ریشه: «ح ف ظ»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»؛ از «حَفِظَ» به معنای نگه داشتن، مراقبت کردن و پاسداری کردن؛ معنا: نگهدارندگان، پاسداران، مراقبان.

لِحُدودِ: «لِـ» حرف جر است؛ «حُدودِ» ریشه: «ح د د»؛ جمع «حَدّ»، اسم مجرور به «لام» و مضاف؛ معنا: مرزها، احکام، مقررات، بایدها و نبایدهای تعیین‌شده.

اللهِ: نام خاص معبود یگانه؛ در ترکیب «حُدودِ اللهِ» مضاف‌الیه و مجرور است؛ معنا: الله، پروردگار یکتا.

وَبَشِّرِ المُؤمِنينَ

و مؤمنان را بشارت ده.

وَبَشِّرِ: «وَ» حرف عطف یا آغاز جمله است؛ «بَشِّرِ» ریشه: «ب ش ر»؛ فعل امر، باب تفعیل، خطاب به مفرد مذکر؛ اصل آن «بَشِّرْ» است و کسرهٔ آخر برای پیوند خواندن با واژهٔ بعد آمده است؛ معنا: بشارت بده، مژده بده، خبر شادی‌بخش برسان.

المُؤمِنينَ: ریشه: «أ م ن»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، منصوب با «یاء» چون مفعول‌به برای «بَشِّر» است؛ از «آمَنَ» به معنای ایمان آوردن و ایمن دانستن؛ معنا: ایمان‌آورندگان، مؤمنان.