049-018-111-حجرات

همانا الله ناپیدای آسمان‌ها و زمین را می‌داند؛ و الله به آنچه انجام می‌دهید بیناست.

إِنَّ اللَّهَ يَعلَمُ غَيبَ السَّماواتِ وَالأَرضِ ۚ

همانا الله ناپیدای آسمان‌ها و زمین را می‌داند.

إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ ریشه ندارد؛ برای تأکید جمله می‌آید و معمولاً معنای «همانا، بی‌گمان» می‌دهد.
اللَّهَ: نام خاص پروردگار؛ اسم «إِنَّ» و منصوب با فتحه؛ معنا: الله.
يَعلَمُ: فعل مضارع، صیغهٔ مفرد مذکر غایب؛ ریشه: ع ل م؛ مرفوع با ضمه؛ معنا: می‌داند، آگاه است.
غَيبَ: اسم؛ ریشه: غ ي ب؛ مفعول‌به برای «يَعلَمُ»، منصوب با فتحه، و مضاف؛ معنا: ناپیدا، امر پنهان، آنچه از دید و آگاهی معمول انسان پنهان است.
السَّماواتِ: اسم جمع مؤنث سالم؛ مفرد: سَماء؛ ریشه: س م و؛ مضاف‌الیه برای «غَيبَ»، مجرور با کسره؛ معنا: آسمان‌ها.
وَ: حرف عطف؛ ریشه ندارد؛ معنا: و.
الأَرضِ: اسم؛ ریشه: أ ر ض؛ معطوف بر «السَّماواتِ» و مجرور با کسره؛ معنا: زمین.

وَاللَّهُ بَصيرٌ بِما تَعمَلونَ

و الله به آنچه انجام می‌دهید بیناست.

وَ: حرف عطف یا آغاز جمله؛ ریشه ندارد؛ معنا: و.
اللَّهُ: نام خاص پروردگار؛ مبتدا، مرفوع با ضمه؛ معنا: الله.
بَصيرٌ: صفت مشبهه بر وزن «فعيل»؛ ریشه: ب ص ر؛ خبر برای «اللَّهُ»، مرفوع با تنوین ضمه؛ معنا: بینا، کاملاً آگاه و ناظر.
بِما: ترکیب «بِـ» + «ما»؛ «بِـ» حرف جر، ریشه ندارد، معنا: به، نسبت به؛ «ما» اسم موصول یا مصدری، ریشه ندارد، معنا: آنچه / آنچه که.
تَعمَلونَ: فعل مضارع، صیغهٔ جمع مذکر مخاطب؛ ریشه: ع م ل؛ مرفوع با ثبوت نون، و «واو» ضمیر فاعلی؛ معنا: انجام می‌دهید، عمل می‌کنید.