| وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ خَالِدِينَ فِيهَا ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ انگاشتند، آنان اهل آتشاند؛ جاودانه در آن خواهند ماند، و چه بد سرانجامی است.
وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَاو کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را تکذیب کردند
شرح واژهها:
وَ: حرف عطف، برای پیوند جملهها.
الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر، به معنای «کسانی که».
كَفَرُوا: فعل ماضی، ریشهٔ «ك ف ر»، باب فعل، به معنای پوشاندن و انکار کردن؛ در اصطلاح دینی: ایمان نیاوردند.
وَ: حرف عطف.
كَذَّبُوا: فعل ماضی، باب تفعیل، ریشهٔ «ك ذ ب»، به معنای دروغ انگاشتن و تکذیب کردن.
بِـ: حرف جر.
آيَاتِ: اسم جمع مؤنث، ریشهٔ «أ ي ي»، به معنای نشانهها و دلایل روشن؛ مجرور به سبب حرف جر.
نَا: ضمیر متصل، متکلم مع الغیر، مضافالیه، به معنای «ما».
أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِآنان یاران و اهل آتشاند
شرح واژهها:
أُولَٰئِكَ: اسم اشارهٔ دور، جمع، برای تأکید و تعظیم یا تحقیر، به معنای «آنان».
أَصْحَابُ: جمع «صاحب»، ریشهٔ «ص ح ب»، به معنای همراهان و ملازمان؛ در اینجا مبتدا یا خبر.
النَّارِ: اسم معرفه با «ال»، ریشهٔ «ن و ر»، به معنای آتش؛ مضافالیه و مجرور.
خَالِدِينَ فِيهَادر آن جاودانه خواهند بود
شرح واژهها:
خَالِدِينَ: اسم فاعل جمع، ریشهٔ «خ ل د»، به معنای ماندگار و جاودان؛ حال منصوب.
فِي: حرف جر.
هَا: ضمیر متصل، مؤنث مفرد، اشاره به «النار»، مجرور به سبب حرف جر.
وَبِئْسَ الْمَصِيرُو چه بد سرانجامی است
شرح واژهها:
وَ: حرف عطف.
بِئْسَ: فعل جامد برای نکوهش، به معنای «چه بد است».
الْمَصِيرُ: اسم معرفه، ریشهٔ «ص ي ر»، به معنای بازگشتگاه و فرجام؛ فاعل «بئس». | 