| سورهٔ فوق به قبیلهٔ بانفوذ مکه، که به قبیلهٔ قریش معروف بودند و حضرت محمد (ص) نیز از میان آنان برانگیخته شده بود، اعلام می‌دارد که خالق عالم، این زمین لم‌یزرع، بی‌آب و سوزانِ مکه را در زمان حضرت ابراهیم و اسماعیل (ع) ــ با برپایی خانهٔ کعبه ــ بیهوده برای شما پدید نیاورد و بی‌جهت، چاه زمزم را به‌صورت معجزه‌آسا برای سکونت اسماعیل و مادرش، هاجر، یگانه آب آشامیدنی این سرزمین قرار نداد. خداوند این مکان را از آن جهت محل سکونت امنی برای شما مردم قرار داد که اگر پیامی به‌وسیلهٔ پیامبری از جانب پروردگار عالم آمد، از آن بنده‌وار اطاعت کنید، نه از کسانی که به نام شفیع و واسطهٔ الله، از مردگان مقدس یا ملائکه و ماه و خورشید و ستارگان بت می‌سازند و شما را بنده و مقلد روایات موهومی می‌کنند تا خود از آن بهره‌مند شوند و شما را به امید شفاعت آنان به فساد و گناه بکشانند. بنابراین، ای مردم مکه، بدانید اگر اطاعت بنده‌وار از پیام الله (قرآن) را بر اطاعت و تقلید از پیشوایان مذهبی خود ترجیح ندهید، به‌زودی به‌وسیلهٔ طرفداران این پیام و با یاری الله، وضعیتی برای شما پیش خواهد آمد که اگر از مکه به جایی کوچ کنید، دیگر یقین نداشته باشید که سالم به خانهٔ خود بازگردید و در مسیر کوچ خود دچار جنگ و خطر نشوید. آیا امروزه تمام مردم و مورخان نمی‌دانند که پس از هجرت پیامبر اسلام از مکه به مدینه، جنگ‌های مسلمانان علیه مردم مکه آغاز شد؟ و آیا پس از هشت سال ادامهٔ جنگ میان مسلمانان و کفار قریش، مسلمانان مکه را فتح نکردند و کسانی را که در طول این هشت سال از کشته‌شدن و رنج‌های ناشی از جنگ جان سالم به‌در برده بودند، زیر دست و مغلوب خود نکردند؟ آیا همین امر، به‌تنهایی، دلیل راستی مطالب قرآن ــ که بر مبنای بشارت و اعلام خطر دربارهٔ بهشت و جهنم است ــ نیست؟ | 