| و سپیده ی صبح، مردمِ بیخبری را ناگهان غافلگیر کرده و به غارتِ اموالِ ایشان می پردازند (۳) |
فَٱلْمُغِيرَاتِ صُبْحًاپس سوگند به یورشبرندگان در صبحگاه. فَ: حرف عطف یا تفریع؛ برای پیوند دادن این سوگند با سوگندهای پیشین آمده است؛ معنای «پس، و». ٱلْمُغِيرَاتِ: اسم فاعل مؤنث جمع سالم، مجرور به سبب واوِ قسمِ مقدّر؛ از ریشهٔ «غ ي ر» در باب إفعال، فعل «أغارَ يُغيرُ»؛ به معنای یورش بردن، حمله کردن ناگهانی؛ «المغيرات» یعنی «یورشبرندگان». مقصود، اسبهایی است که صبحگاه به دشمن حمله میکنند. صُبْحًا: مصدر یا ظرف زمان منصوب؛ از ریشهٔ «ص ب ح»؛ به معنای «صبح، بامداد». در اینجا بیانکنندهٔ زمان یورش است: «در صبحگاه». |