| الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ همانکه با قلم آموزش داد. الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِهمانکه با قلم آموزش داد. الَّذِي
ریشه: از ریشهٔ فعلی نیست؛ اسم موصول است. گرامر: اسم موصولِ مفرد، مذکر و مبنی؛ صفت یا بدلِ «رَبُّكَ» در آیهٔ پیشین است. معنا: آنکه، کسی که، همانکه. عَلَّمَ
ریشه: «ع ل م». گرامر: فعل ماضی، باب تفعیل، سومشخص مفرد مذکر؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هُوَ» است که به الله بازمیگردد. معنا: آموزش داد، یاد داد، دانا گردانید. بِ
ریشه: ندارد؛ حرف جر است. گرامر: حرف جر که اسم پس از خود را مجرور میکند و به فعل «عَلَّمَ» وابسته است. معنا: با، بهوسیلهٔ، از راهِ. الْقَلَمِ
ریشه: «ق ل م». گرامر: اسم مفرد، مذکر، معرفه با «ال»، مجرور به سبب حرف جر «بِ» و نشانهٔ جر آن کسره است. معنا: قلم؛ ابزار نوشتن، و بهصورت گستردهتر نوشتن و دانشِ ثبتشده. | 