وَاللَّهُ مِن وَرائِهِم مُحيطٌو الله از هر سو بر آنان احاطه دارد. وَ
ریشه: حرفِ مبنی و بدون ریشهٔ اشتقاقی؛ گرامر: حرف عطف یا استیناف؛ معنا: و. اللَّهُ
ریشه: «أَلِهَ» به معنای پرستیدن، یا نام خاصِ الله؛ گرامر: اسم جلاله، مرفوع با ضمه، مبتدا؛ معنا: الله. مِنْ
ریشه: حرفِ مبنی و بدون ریشهٔ اشتقاقی؛ گرامر: حرف جر؛ معنا: از، از سویِ. وَرَائِهِمْ
ریشه: «و ر ي»؛ گرامر: «وَرَاءِ» اسمِ مکان و مجرور به «مِنْ» و مضاف، «هُمْ» ضمیر پیوسته در محل جر مضافالیه؛ معنا: پشتِ آنان، ورای آنان، از هر سوی آنان. مُحِيطٌ
ریشه: «ح و ط»؛ گرامر: اسم فاعل از باب «أَفْعَلَ»، مرفوع با ضمه، خبرِ مبتدا؛ معنا: احاطهکننده، فراگیر، دربرگیرنده. | 