فَمَن شاءَ ذَكَرَهُپس هر که بخواهد، آن را یاد میکند. فَ
حرف عطف یا استئناف؛ برای پیوند دادن این جمله با سخن پیشین و رساندن نتیجه یا ادامهٔ معنا؛ «پس، بنابراین». مَنْ
اسم شرط جازم، مبنی بر سکون، در محل رفع مبتدا؛ برای شخص عاقل؛ «هر که، هر کس». شَاءَ
فعل ماضی، مبنی بر فتح؛ فعل شرط؛ از ریشهٔ «ش ي أ»؛ به معنای خواستن، اراده کردن و میل داشتن؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به «مَنْ» بازمیگردد. ذَكَرَهُ
فعل ماضی، مبنی بر فتح؛ جواب شرط؛ از ریشهٔ «ذ ك ر»؛ به معنای یاد کردن، به خاطر آوردن، پند گرفتن و متذکر شدن.
«هُ» ضمیر پیوسته، مبنی بر ضم، در محل نصب مفعولبه؛ اشاره به قرآن یا این تذکره و پند. | 