077-004-034-مرسلات

فَالْفَارِقَاتِ فَرْقًا

پس سوگند به جداکنندگان، جدا کردنی.

فَ: حرف عطف یا تفریع، مبنی، برای پیوند دادن سوگندهای پیاپی؛ معنا: «پس، و».

الْفَارِقَاتِ: اسم فاعل جمع مؤنث سالم، مجرور به حرف قسمِ محذوف، و نشانهٔ جرّ آن کسره است؛ مفرد: «فارِقَة». ریشه: «ف‌ر‌ق». معنا: «جداکنندگان، فرق‌گذارندگان، تمییزدهندگان».

فَرْقًا: مصدر، منصوب و مفعول مطلق برای تأکیدِ معنای «الْفَارِقَاتِ»؛ ریشه: «ف‌ر‌ق». معنا: «جدا کردن، فرق نهادن، جداسازی».