| إِنَّهُ فَكَّرَ وَقَدَّرَ او اندیشید و سنجید. إِنَّهُهمانا او. إِنَّ
ریشه: ندارد؛ حرف تأکید و نصب است؛ برای تأکید بر مضمون جمله میآید و اسم خود را منصوب میکند. ـهُ
ریشه: ندارد؛ ضمیر پیوستهٔ سومشخص مفرد مذکر است؛ در اینجا اسمِ «إِنَّ» و به معنای «او» است. فَكَّرَاندیشید. فَكَّرَ
ریشه: ف ک ر؛ فعل ماضی، باب تفعیل، سومشخص مفرد مذکر است؛ به معنای اندیشید، فکر کرد و در کار یا سخنی تأمل کرد. وَقَدَّرَو سنجید. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است؛ برای پیوند دادن «قَدَّرَ» با «فَكَّرَ» میآید و به معنای «و» است. قَدَّرَ
ریشه: ق د ر؛ فعل ماضی، باب تفعیل، سومشخص مفرد مذکر است؛ به معنای اندازهگیری کرد، سنجید، حساب کرد، طرحریزی کرد و در اینجا یعنی سخن یا نقشهای را در ذهن خود ترتیب داد. | 