نِصْفَهُ أَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلِيلًانیمی از آن را، یا اندکی از آن کم کن. نِصْفَهُ
ریشه: «ن ص ف». اسم به معنای «نیم، نصف». منصوب است و «هُ» ضمیر پیوستهٔ مضافالیه، به معنای «آن» و اشاره به «شب» دارد. معنای عبارت: «نیمی از آن [شب]». أَوْ
حرف عطف است و برای بیان انتخاب یا تخییر میان دو حالت میآید. معنا: «یا». انْقُصْ
ریشه: «ن ق ص». فعل امر، مفرد مذکر، از «نَقَصَ / يَنْقُصُ»؛ به معنای «کم کن، بکاه». فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» است؛ یعنی «تو». مِنْهُ
«مِنْ» حرف جر است و برای بیان جدا کردن یا کاستن از چیزی میآید؛ «هُ» ضمیر پیوسته و مجرور، به معنای «آن» است و به «شب» بازمیگردد. معنا: «از آن». قَلِيلًا
ریشه: «ق ل ل». صفت یا اسمِ مقدار، منصوب؛ در اینجا بیانکنندهٔ مقدارِ کاستن است. معنا: «اندکی، کمی». | 