061-007-107-صف

و چه کسی ستمکارتر است از آن‌که بر خدا دروغ می‌بندد، در حالی که او به سوی اسلام فراخوانده می‌شود؟ و خداوند گروه ستمکاران را هدایت نمی‌کند.

وَمَن أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ

و چه کسی ستمکارتر است از آن‌که بر خدا دروغ می‌بندد؟

• وَ: حرف عطف، به‌معنای «و».
• مَن: اسم استفهام، به‌معنای «چه کسی».
• أَظْلَمُ: اسم تفضیل از ریشهٔ «ظ ل م»، به‌معنای «ستمکارتر».
• مِمَّنِ: «مِن» حرف جر + «مَن» اسم موصول، به‌معنای «از کسی که».
• افْتَرَىٰ: فعل ماضی، باب افتعال، ریشهٔ «ف ر ي»، به‌معنای «دروغ بست، جعل کرد».
• عَلَى: حرف جر، به‌معنای «بر».
• اللَّهِ: اسم جلاله، مجرور به‌سبب حرف جر.
• الْكَذِبَ: اسم، مصدر از ریشهٔ «ك ذ ب»، منصوب، به‌معنای «دروغ».

وَهُوَ يُدْعَىٰ إِلَى الْإِسْلَامِ

در حالی که او به سوی اسلام فراخوانده می‌شود.

• وَ: حرف حال یا عطف.
• هُوَ: ضمیر منفصل، فاعل.
• يُدْعَىٰ: فعل مضارع مجهول، ریشهٔ «د ع و»، به‌معنای «فراخوانده می‌شود».
• إِلَى: حرف جر، به‌معنای «به سوی».
• الْإِسْلَامِ: اسم، مصدر از ریشهٔ «س ل م»، مجرور، به‌معنای «اسلام، تسلیم شدن در برابر خدا».

وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ

و خداوند گروه ستمکاران را هدایت نمی‌کند.

• وَ: حرف عطف.
• اللَّهُ: اسم جلاله، مبتدا مرفوع.
• لَا: حرف نفی.
• يَهْدِي: فعل مضارع، ریشهٔ «ه د ي»، به‌معنای «هدایت می‌کند».
• الْقَوْمَ: اسم، منصوب به‌عنوان مفعول‌به، به‌معنای «گروه، قوم».
• الظَّالِمِينَ: صفت برای «القوم»، جمع مذکر سالم، ریشهٔ «ظ ل م»، به‌معنای «ستمکاران».