تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِنام پروردگار تو، صاحب جلال و بزرگواری، پربرکت و والامرتبه است. تَبَارَكَ
ریشه: بـرـک؛ فعل ماضی، از باب تَفاعَلَ؛ به معنای بسیار پربرکت بودن، خیر و برکت فراوان داشتن و والا و مقدس بودن. این فعل در اینجا برای بزرگداشت و بیان فزونی برکت الله به کار رفته است. اسْمُ
ریشه: دربارهٔ ریشهٔ آن دو دیدگاه مشهور وجود دارد: وـسـم، به معنای نشانه و علامت؛ یا سـمـو، به معنای بلندی و رفعت؛ اسم، اسم مفرد و مذکر، مرفوع و فاعلِ «تَبَارَكَ»؛ به معنای نام. رَبِّكَ
ریشه: ربـب؛ «رَبِّ» اسم، مضاف و مجرور؛ «کَ» ضمیر پیوسته، ضمیر مخاطب مفرد مذکر و مضافإلیه؛ به معنای پروردگار تو، مالک، سرپرست و پرورشدهندهٔ تو. ذِي
ریشه: واژهای جامد و از اسماء خمسه؛ اسم موصول به معنای صاحب و دارنده؛ در اینجا صفت برای «رَبِّكَ» و مجرور، با علامت جرّ یاء؛ به معنای صاحبِ. الْجَلَالِ
ریشه: جـلـل؛ اسم، معرفه با «الـ» و مضافإلیه برای «ذِي»، مجرور؛ به معنای شکوه، عظمت، هیبت و بزرگی. وَ
حرف عطف؛ برای پیوند دادن «الْإِكْرَامِ» با «الْجَلَالِ»؛ به معنای و. الْإِكْرَامِ
ریشه: کرـم؛ مصدر باب إفعال از «أَکْرَمَ»؛ اسم، معرفه با «الـ» و معطوف به «الْجَلَالِ»، مجرور؛ به معنای بزرگداشت، گرامیداشت، بخشندگی و بزرگواری. | 