055-058-013-رحمن

كَأَنَّهُنَّ الْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ

گویی آنان یاقوت و مرجان‌اند.

كَأَنَّ: از ریشهٔ «ک‌أ‌ن»؛ حرف مشبّه بالفعل، برای تشبیه به‌کار می‌رود و به معنای «گویی، چنان‌که، مانند اینکه» است؛ «هُنَّ» اسم آن و «الْيَاقُوتُ» خبر آن است.

هُنَّ: ضمیر منفصل مبنی، در جایگاه اسم «كَأَنَّ»؛ ضمیر جمع مؤنث غایب، به معنای «آنان»؛ در این آیه به حوریان اشاره دارد.

الْيَاقُوتُ: از ریشهٔ «ی‌ق‌ت»؛ اسم، مفرد و مذکر؛ با «ال» تعریف؛ در جایگاه خبر «كَأَنَّ» و مرفوع؛ به معنای «یاقوت»، سنگ گران‌بهای سرخ یا ارزشمند.

وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».

الْمَرْجَانُ: از ریشهٔ «م‌ر‌ج»؛ اسم، مفرد و مذکر؛ با «ال» تعریف؛ معطوف به «الْيَاقُوتُ» و مرفوع؛ به معنای «مرجان»، جاندار یا سنگ دریاییِ سرخ‌رنگ و گران‌بها.