| و برای کسی که از وضع و قرار پروردگار خود ترسید، دو باغ است (برای کسی دو باغ است که متوجه هدف و مقصود الله از خلقت شد و فهمید ذرّه ای بی حسابی و بی قانونی در خلقت و در کار الله نیست) (46) |
وَلِمَن خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِو برای کسی که از ایستادن در پیشگاه پروردگارش بیم داشته باشد، دو باغ بهشتی است. وَ: حرف عطف یا استیناف؛ برای پیوند دادن این آیه با آیات پیشین؛ به معنای «و». لِـ: حرف جر؛ به معنای «برای»؛ همراه با «مَن» جار و مجرور است و به خبر محذوف یا معنای «هست» تعلق دارد. مَن: اسم موصول عام، مبنی؛ به معنای «کسی که»؛ در ترکیب «لِمَن» مجرور به حرف جر «لِـ» است. خافَ: فعل ماضی؛ از ریشهٔ «خوف»؛ به معنای «ترسید» یا «بیم داشت»؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است. مَقامَ: اسم؛ از ریشهٔ «قوم»؛ به معنای «ایستادن»، «جایگاه ایستادن» یا «پیشگاه»؛ مفعولٌبهِ فعل «خافَ» و منصوب است؛ مضاف است. رَبِّ: اسم؛ از ریشهٔ «ربب»؛ به معنای «پروردگار»، «مالک و سرپرست»؛ مضافٌإلیه و مجرور است؛ «رَبِّهِ» به معنای «پروردگار او» است. هِ: ضمیر متصل؛ ضمیر سومشخص مفرد مذکر؛ در جایگاه مضافٌإلیه؛ به معنای «او» یا «ـش»؛ مرجع آن «الله» است. جَنَّتانِ: اسم تثنیه؛ از ریشهٔ «جنن»؛ به معنای «دو باغ» یا «دو بوستان»؛ مبتدا و مرفوع است و علامت رفع آن الف است؛ «جَنَّتانِ» یعنی «دو باغ بهشتی». |