| كَذَّبوا بِآياتِنا كُلِّها فَأَخَذناهُم أَخذَ عَزيزٍ مُقتَدِرٍ همهٔ آیات ما را تکذیب کردند؛ پس آنان را به گرفتنیِ [درخورِ] توانای شکست‌ناپذیر گرفتیم. كَذَّبوا بِآياتِنا كُلِّهاآیاتِ ما را همگی تکذیب کردند. كَذَّبوا
ریشه: «ك ذ ب»؛ فعل ماضی، باب تفعیل، سوم‌شخص جمع مذکر؛ یعنی تکذیب کردند، دروغ شمردند و نپذیرفتند. بِ
حرف جر؛ یعنی به، نسبت به؛ در اینجا برای بیان متعلقِ تکذیب: «آیات ما را». آياتِ
ریشه: «أ ي ي / أ ي ة»؛ اسم جمعِ «آية»، مجرور به سبب حرف جر «بِ» و مضاف؛ یعنی نشانه‌ها، آیات، دلایل روشن. نا
ضمیر متصلِ متکلمِ مع‌الغیر، در محل جرّ مضاف‌الیه؛ یعنی ما، متعلق به ما. كُلِّ
ریشه: «ك ل ل»؛ اسم، مجرور و مضاف؛ برای فراگیری و تأکید؛ یعنی همه، تمام. ها
ضمیر متصل مؤنث مفرد، در محل جرّ مضاف‌الیه؛ به «آيات» بازمی‌گردد؛ یعنی آنها.
فَأَخَذناهُم أَخذَ عَزيزٍ مُقتَدِرٍپس آنان را به گرفتنیِ [از سوی] توانای شکست‌ناپذیر گرفتیم. فَ
حرف عطف و نتیجه؛ یعنی پس، در پیِ آن. أَخَذنا
ریشه: «أ خ ذ»؛ فعل ماضی، اول‌شخص جمع؛ «نا» فاعل است؛ یعنی گرفتیم، کیفر کردیم، به عذاب گرفتار ساختیم. هُم
ضمیر متصل سوم‌شخص جمع مذکر، در محل نصب مفعول‌به؛ یعنی آنان را. أَخذَ
ریشه: «أ خ ذ»؛ مصدر و مفعول مطلقِ منصوب، برای تأکید فعل «أخذنا»؛ یعنی گرفتنی، گرفتنِ سخت. عَزيزٍ
ریشه: «ع ز ز»؛ صفتِ مجرور برای الله که به‌صورت مضاف‌الیه پس از «أخذ» آمده است؛ یعنی شکست‌ناپذیر، نیرومند، غالب. مُقتَدِرٍ
ریشه: «ق د ر»؛ اسم فاعل از باب افتعال، صفتِ مجرور برای «عزيز»؛ یعنی بسیار توانا، دارای قدرت کامل. | 