| إِنّا أَرسَلنا عَلَيهِم حاصِبًا إِلّا آلَ لوطٍ ۖ نَجَّيناهُم بِسَحَرٍ ما بر آنان تندبادی سنگ‌باران فرستادیم، مگر خاندان لوط را که در سحرگاه نجاتشان دادیم. إِنّا أَرسَلنا عَلَيهِم حاصِبًاما بر آنان تندبادی سنگ‌باران فرستادیم. إِنّا
ریشه: «إ ن ن»؛ از حروف مشبّه بالفعل. «إِنَّ» برای تأکید است و «نا» ضمیر پیوسته در محل نصب، اسم «إِنَّ» و به معنای «ما» است؛ مجموعاً: «همانا ما». أَرسَلنا
ریشه: «ر س ل»؛ فعل ماضی، باب إفعال، صیغهٔ اول شخص جمع. «نا» ضمیر پیوسته در محل رفع، فاعل است؛ به معنای «فرستادیم». عَلَيهِم
ریشه: «ع ل و»؛ «عَلى» حرف جر به معنای «بر» و «هُم» ضمیر پیوسته در محل جر، به معنای «آنان» است؛ مجموعاً: «بر آنان». حاصِبًا
ریشه: «ح ص ب»؛ اسم فاعل از «حَصَبَ» یا وصفی برای باد و عذاب سنگ‌باران‌کننده؛ منصوب و مفعول‌بهِ «أرسلنا» است. به معنای «تندبادِ سنگ‌باران‌کننده»، «بادِ همراه با سنگ‌ریزه» یا «عذاب سنگ‌باران».
إِلّا آلَ لوطٍمگر خاندان لوط را. إِلّا
حرف استثنا؛ برای بیرون‌کردنِ مورد استثنا از حکم پیشین. به معنای «مگر» یا «جز». آلَ
ریشه: «أ و ل»؛ اسم به معنای «خاندان»، «اهل» و «پیروان نزدیک». در اینجا مستثنا و منصوب است و به معنای «خاندانِ». لوطٍ
نامِ پیامبر خدا، لوط؛ مضاف‌الیه و مجرور با کسره است. به معنای «لوط».
نَجَّيناهُم بِسَحَرٍآنان را در سحرگاه نجات دادیم. نَجَّينا
ریشه: «ن ج و»؛ فعل ماضی، باب تفعیل، صیغهٔ اول شخص جمع. «نا» ضمیر پیوسته در محل رفع، فاعل است؛ به معنای «نجات دادیم» و «رهایی بخشیدیم». هُم
ضمیر پیوسته در محل نصب، مفعول‌به؛ به «آل لوط» بازمی‌گردد و به معنای «آنان را» است. بِسَحَرٍ
ریشه: «س ح ر»؛ «بِ» حرف جر، به معنای «در» یا «هنگامِ» و «سَحَرٍ» اسم مجرور است. «سحر» بخش پایانی شب، نزدیک سپیده‌دم است؛ مجموعاً: «در سحرگاه» یا «در واپسین ساعات شب». | 