فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِپس عذاب من و هشدارهایم چگونه بود؟ فَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف عطف یا استیناف؛ برای پیوند دادن این جمله با مطالب پیشین به‌کار رفته است.
معانی: پس، آنگاه، بنابراین. كَيْفَ
ریشه: اسم استفهام جامد است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: اسم استفهام مبنی بر فتح، در محل نصب حال؛ دربارهٔ کیفیت و چگونگی می‌پرسد.
معانی: چگونه، به چه صورت، چه‌سان. كَانَ
ریشه: ك و ن.
گرامر: فعل ماضی ناقص، مبنی بر فتح؛ از افعال ناقصه است و اسم خود را مرفوع و خبر خود را منصوب می‌کند.
معانی: بود، واقع شد، پدید آمد. عَذَابِي
ریشه: ع ذ ب.
گرامر: «عذاب» اسمِ كانَ، مرفوع با ضمهٔ مقدر به سبب یای متکلم؛ «ی» ضمیر متصل در محل جر مضاف‌الیه است.
معانی: عذاب من، کیفر من، مجازات من. وَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف عطف؛ «نذر» را بر «عذابی» عطف می‌کند.
معانی: و. نُذُرِ
ریشه: ن ذ ر.
گرامر: اسم جمعِ «نذیر» یا مصدر به معنای هشدارها؛ معطوف بر «عذابی» و مرفوع با ضمهٔ مقدر، و مضاف به یای متکلمِ حذف‌شده در رسم آیه است.
معانی: هشدارهای من، بیم‌دادن‌های من، انذارهای من. | 