048-010-110-فتح

به‌راستی کسان که با تو بیعت می‌کنند، در حقیقت با خدا بیعت‌کنند؛ دستِ خدا بالای دست‌های آنان است. پس هر کس پیمان‌شکنی کند، تنها زیان خود پیمان‌شکنی کرده است؛ و هر کس به آنچه با خدا بر آن پیمان بسته وفا کند به‌زودی خدا پاداشی بزرگ به او خواهد داد.

إِنَّ الَّذينَ يُبايِعونَكَ إِنَّما يُبايِعونَ اللَّهَ

کسانی که با تو بیعت می‌کنند، در حقیقت با خدا بیعت می‌کنند.

شرح واژه‌ها:

• إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر جملهٔ اسمی.
• الَّذينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ در محل اسم «إنّ».
• يُبايِعونَكَ: فعل مضارع مرفوع با ثبوت نون؛ از ریشهٔ «ب ي ع»؛ باب مفاعله؛ به‌معنای بیعت می‌کنند؛ «کَ» ضمیر متصل مفعول‌به، خطاب به پیامبر.

• إِنَّما: ادات حصر؛ دلالت بر انحصار معنا.
• يُبايِعونَ: فعل مضارع مرفوع؛ از همان ریشه؛ فاعل آن ضمیر «هم».
• اللَّهَ: اسم جلاله؛ مفعول‌به منصوب؛ بیانگر این‌که بیعت حقیقی با خداست.

يَدُ اللَّهِ فَوقَ أَيديهِم

دستِ خدا بالای دست‌های آنان است.

شرح واژه‌ها:

• يَدُ: اسم مفرد؛ مرفوع به‌عنوان مبتدا؛ از ریشهٔ «ي د ي»؛ در این‌جا کنایه از قدرت، حمایت و تأیید.
• اللَّهِ: مضاف‌الیه مجرور.
• فَوقَ: ظرف مکان منصوب؛ به‌معنای بالا، برتر.
• أَيديهِم: جمع «يَد»؛ مضاف و «هم» ضمیر متصل مضاف‌الیه؛ اشاره به دست‌های بیعت‌کنندگان.

فَمَن نَكَثَ فَإِنَّما يَنكُثُ عَلىٰ نَفسِهِ

پس هر کس پیمان را بشکند، تنها به زیان خود پیمان شکسته است.

شرح واژه‌ها:

• فَ: حرف تفریع؛ بیان نتیجه.
• مَن: اسم شرط جازم.
• نَكَثَ: فعل ماضی؛ از ریشهٔ «ن ك ث»؛ به‌معنای گسستن و شکستن پیمان.
• فَإِنَّما: فاء نتیجه + ادات حصر.
• يَنكُثُ: فعل مضارع مرفوع؛ همان ریشه؛ استمرار یا تحقق معنا.
• عَلىٰ: حرف جر.
• نَفسِهِ: اسم مجرور؛ «ه» ضمیر متصل؛ بیانگر بازگشت زیان به خود شخص.

وَمَن أَوفىٰ بِما عاهَدَ عَلَيهُ اللَّهَ فَسَيُؤتيهِ أَجرًا عَظيمًا

و هر کس به آنچه با خدا پیمان بسته وفا کند، خدا به‌زودی پاداشی بزرگ به او می‌دهد.

شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• مَن: اسم شرط.
• أَوفىٰ: فعل ماضی؛ از ریشهٔ «و ف ي»؛ به‌معنای وفا کردن و کامل انجام دادن.
• بِما: «بِ» حرف جر + «ما» اسم موصول؛ به آنچه.
• عاهَدَ: فعل ماضی؛ از ریشهٔ «ع ه د»؛ باب مفاعله؛ پیمان بست.
• عَلَيهُ: حرف جر + ضمیر؛ دلالت بر التزام و تعهد.
• اللَّهَ: اسم جلاله؛ مفعول‌به برای «عاهَدَ».
• فَسَيُؤتيهِ: فاء نتیجه + «سَ» برای آیندهٔ نزدیک + فعل مضارع؛ از ریشهٔ «أ ت ي»؛ «ه» ضمیر مفعول.
• أَجرًا: اسم منصوب؛ مفعول‌به؛ پاداش.
• عَظيمًا: صفت منصوب؛ بزرگ و بسیار.