048-008-110-فتح

« Back to Glossary Index
به يقين ما تو را برای این بسوی مردم فرستادیم تا هم به طرز مخصوصی، شاهد اعمال و افکار آنان باشی و هم مژده مخصوصی به ایشان دهی و هم خطراتی را که در پیش دارند، اعلام کنی (پیغمبر اسلام مانند تمام پیغمبران هم شاهد مردم محیط خود میباشد که در مقابل راهنمائیهای پیغام الله چه عکس العملی نشان میدهند تا در روز قیامت آنچه را مشاهده کرده، شهادت دهد و هم از جانب الله مامور است، به مردم بگوید اگر کارهای خوب کنند به چه نتایج درخشانی در آخرت میرسند و اگر خلاف دستورات الله را انجام دهند، به چه عذابهائی دچار میشوند، غیر از پیغمبران شاگردان آنان نیز غیر مستقیم همین سه ماموریت را دارند و متن کتاب الله، برنامه ماموریتهای آنان را معلوم کرده است و در روز قیامت وای بر پیشوایان سوءاستفاده چی مذهبی که بنام دین و کلام الله موهومات و دستوراتی که خلاف متن کتاب الله است را به مردم تبلیغ میکنند) (۸)
إِنّا أَرْسَلْناكَ شاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذيرًا

بی‌گمان ما تو را به‌عنوان گواه، و مژده‌دهنده، و هشداردهنده فرستادیم.


إِنّا أَرْسَلْناكَ شاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذيرًا

بی‌گمان ما تو را به‌عنوان گواه، و مژده‌دهنده، و هشداردهنده فرستادیم.
شرح واژه‌ها:

  • إِنّا: «إِنَّ» (حرف تأکید و نصب) + «نا» (ضمیر متصل متکلم مع‌الغیر، به‌معنای «ما»). برای تأکید بر مضمون جمله به‌کار می‌رود.
  • أَرْسَلْناكَ: فعل ماضی. «أَرْسَلَ» از ریشهٔ ر-س-ل به‌معنای فرستادن. «نا» فاعل (ما)، «کَ» ضمیر مفعولی مخاطب مفرد مذکر (تو).
  • شاهِدًا: اسم فاعل از ریشهٔ ش-ه-د به‌معنای گواه، ناظر. منصوب است و حال یا مفعول‌بهِ دوم برای «أرسلنا» محسوب می‌شود.
  • وَ: حرف عطف، برای پیوند دادن صفات.
  • مُبَشِّرًا: اسم فاعل از باب تفعیل، ریشهٔ ب-ش-ر به‌معنای بشارت‌دهنده، خبر خوش‌آور. منصوب و معطوف به «شاهِدًا».
  • وَ: حرف عطف.
  • نَذيرًا: اسم فاعل از ریشهٔ ن-ذ-ر به‌معنای بیم‌دهنده، هشداردهنده. منصوب و معطوف به «مُبَشِّرًا».
Nach oben scrollen