لَأَملَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنكَ وَمِمَّن تَبِعَكَ مِنهُم أَجمَعينَ«قطعاً جهنم را از تو و از کسانی از آنان که از تو پیروی کردند، همگی، پُر خواهم کرد.» لَأَملَأَنَّ
ریشه: «م ل أ»؛ فعل مضارع متکلم وحده، از باب ثلاثی مجرد «مَلَأَ ـ يَملَأُ»؛ لامِ ابتدای آن لامِ قسم است و نونِ مشدد، نونِ تأکید ثقیله؛ معنا: «قطعاً پُر می‌کنم / پُر خواهم کرد». جَهَنَّمَ
نام خاصِ دوزخ؛ اسم منصوب و مفعولٌ‌بهِ فعل «لَأَملَأَنَّ»؛ معنا: «جهنم». مِنكَ
«مِن»: حرف جر؛ برای بیانِ چیزی که جهنم از آن پُر می‌شود؛ معنا: «از».
«كَ»: ضمیر متصلِ مخاطب، در محل جر با «مِن»؛ اشاره به ابلیس؛ معنا: «تو». وَ
حرف عطف؛ معنا: «و». مِمَّن
«مِن»: حرف جر؛ معنا: «از».
«مَن»: اسم موصول مبنی، در محل جر با «مِن»؛ معنا: «کسی که / آنان که». تَبِعَكَ
ریشه: «ت ب ع»؛ فعل ماضی، سوم شخص مفرد مذکر، از «تَبِعَ ـ يَتبَعُ»؛ صلهٔ «مَن»؛ معنا: «پیروی کرد».
«كَ»: ضمیر متصلِ مخاطب، در محل نصب مفعولٌ‌به؛ معنا: «تو را / از تو». مِنهُم
«مِن»: حرف جر؛ برای بیان گروهی که پیروان از میان آنان‌اند؛ معنا: «از».
«هُم»: ضمیر متصلِ غایبِ جمع مذکر، در محل جر با «مِن»؛ معنا: «آنان». أَجمَعينَ
ریشه: «ج م ع»؛ اسم برای تأکیدِ فراگیری، منصوب در حال؛ با ضمیرِ جمع در «مِنهم» و مجموعهٔ «تو و پیروانت» هماهنگ است؛ معنا: «همگی / یکسره». | 