| وَهَلْ أَتَاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَ و آیا خبرِ آن مدعیان، آنگاه که از دیوارِ محراب بالا رفتند، به تو رسیده است؟ وَهَلْ أَتَاكَ نَبَأُ الْخَصْمِو آیا خبرِ آن مدعیان به تو رسیده است؟ وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف و استئناف است.
گرامر: حرف مبنی، بدون محل اعرابی.
معانی: و؛ نیز؛ آغازِ پیوندیِ سخن. هَلْ
ریشه: ندارد؛ حرف استفهام است.
گرامر: حرف مبنی، بدون محل اعرابی؛ برای پرسشِ تصدیقی می‌آید.
معانی: آیا؛ مگر. أَتَاكَ
ریشه: أ ت ي.
گرامر: فعل ماضی، مفرد مذکر غایب؛ «کَ» ضمیر پیوسته در محل نصب، مفعول‌به.
معانی: به تو آمد؛ به تو رسید؛ به تو رسیدنِ خبر یا آگاهی. نَبَأُ
ریشه: ن ب أ.
گرامر: اسم مفرد مذکر، مرفوع؛ فاعلِ «أتى» و مضاف.
معانی: خبرِ مهم؛ گزارشِ بزرگ و قابل توجه. الْخَصْمِ
ریشه: خ ص م.
گرامر: اسم جنس، مفرد در لفظ و دارای معنای جمع در این‌جا؛ مجرور به سبب اضافه و علامت جرّ آن کسره است.
معانی: طرفِ دعوا؛ مدعی؛ دشمن؛ گروهِ درگیر در خصومت.
إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَآنگاه که از دیوارِ محراب بالا رفتند. إِذْ
ریشه: ندارد؛ ظرف زمان است.
گرامر: ظرفِ مبنی بر سکون، در محل نصب؛ متعلق به «نَبَأُ» یا «أتاكَ».
معانی: هنگامی که؛ آنگاه که. تَسَوَّرُوا
ریشه: س و ر.
گرامر: فعل ماضی، باب تفعّل، جمع مذکر غایب؛ «واو» ضمیر پیوسته در محل رفع، فاعل است.
معانی: از دیوار بالا رفتند؛ از دیوار گذشتند؛ بی‌اجازه وارد شدند. الْمِحْرَابَ
ریشه: ح ر ب.
گرامر: اسم مفرد مذکر، منصوب؛ مفعول‌بهِ «تسوّروا» و علامت نصب آن فتحه است.
معانی: محراب؛ جای عبادت؛ محل ویژهٔ عبادت و خلوت. | 