إِنّا سَخَّرنَا الجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحنَ بِالعَشِيِّ وَالإِشراقِما کوهها را همراه او مسخّر و فرمان‌بردار کردیم؛ در حالی که در شامگاه و بامداد تسبیح می‌گفتند. إِنّا
از «إِنَّ» و ضمیر متصل «نا» تشکیل شده است؛ «إِنَّ» حرف تأکید و نصب، و «نا» ضمیر متصل در محل نصب، اسم «إِنَّ» است. معنا: همانا ما، بی‌گمان ما. سَخَّرنَا
از ریشهٔ «س خ ر» و فعل ماضی باب تفعیل، صیغهٔ اول شخص جمع است. «نا» ضمیر فاعلی و به معنای «ما» است. معنا: رام کردیم، مسخّر کردیم، در اختیار و فرمان قرار دادیم. الجِبالَ
از ریشهٔ «ج ب ل» و جمع «جَبَل» است. اسم معرفه با «ال» و در اینجا مفعول‌به منصوبِ «سَخَّرنا» است. معنا: کوهها. مَعَهُ
«مَعَ» ظرف مکان است و «هُ» ضمیر متصل در محل جرّ مضاف‌الیه است که به داوود بازمی‌گردد. معنا: با او، همراه او. يُسَبِّحنَ
از ریشهٔ «س ب ح» و فعل مضارع باب تفعیل است. «نَ» نشانهٔ جمع مؤنث است؛ زیرا فاعل آن «الجبال» شمرده می‌شود. معنا: تسبیح می‌گویند، پاکی و منزّه بودن الله را بیان می‌کنند. بِالعَشِيِّ
«بِ» حرف جر است و «العَشِيِّ» از ریشهٔ «ع ش و» یا «ع ش ي» و اسم زمان است؛ با «ال» معرفه و مجرور به سبب حرف جر. معنا: در شامگاه، هنگام واپسین بخش روز. وَ
حرف عطف است. معنا: و. الإِشراقِ
از ریشهٔ «ش ر ق» و مصدرِ «أشرَقَ» است؛ اسم معرفه با «ال» و معطوف بر «العشيّ» و مجرور است. معنا: بامداد، زمان تابیدن و برآمدن خورشید. | 